Yönlendirilmiş Eğlence ve Bunun Gençlerin Rolünün Ortadan Kalkması Üzerindeki Etkisi

Gençler bu günlerde Dünya Kupası (futbol) maçlarını takip etmekle meşguller; hatta durum, genç neslin uykusunu kaçıran önemli ve hayati meseleler olmasına rağmen maçları takip etme takıntısına, şerî ve dünyevi görevlerini aksatmalarına ve bu maçları izlemek için genel, özel, aile ve arkadaş toplantıları düzenlemelerine kadar ulaşmıştır. Hatta bu nesil, kendi geleceğini inşa etmek için artık sevinebileceği bir emare dahi göremez hale gelmiştir. Buna ilaveten bu ümmete karşı kurulan komplolar, bu günlerde yaşanan büyük olaylar ve Mübarek Toprak Filistin ve diğer Müslüman ülkelerde ümmetlerinin bedenindeki yaralardan akan kanlar da ortadayken… Ancak bu meşguliyet gözlemcilerde, mevcut neslin etrafında dönen olaylara, kendisine karşı kurulan komplolara, kendi geleceğine ve tıpkı Allahu Teala’nın kavlinde; وَإِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلَائِكَةِ إِنِّي جَاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً “Hatırla ki Rabbin meleklere: Ben yeryüzünde bir halife yaratacağım, dedi.” [Bakara 30] şeklinde geçtiği gibi İslam akidesinin açıkladığı egemenlik (istihlaf) mefhumu çerçevesinde ümmetinin akıbetine ne derece ciddi ilgi duyduğu konusunda şüphe uyandırmaktadır.

Şüphesiz insanların büyük bir kesimi, İslam ümmetinin ve tüm insanlığın içinden geçtiği acı gerçekliğe dair çözümlerin bilincine sahip olamamanın gölgesinde derin bir öfke ve hayal kırıklığı durumu hissetmektedirler. Genç neslin bu "oyunu" takip etmesinin sebebi de işte budur; yani genç nesil bunu, gerçeklikten ve istihlaf ve sorumluluğunu yerine getirmekten bir kaçış olarak görmektedir. Oysa bu nesil; değişimi gerçekleştirmek için çalışması ve ümmetin ve insanlığın derdini omuzlarında taşıması gereken bir nesildir. Ancak hemen bu nesli önemsizlikle suçlamamalıyız; aksine gerçekliğin baskısından ve değerli olan her şeyi feda etmeyi gerektiren değişim yolunda yürümenin zorluğundan dolayı onu mazur görmeliyiz.

Bir de bu sebebe İslam beldelerindeki mevcut rejimlerin komplolarını ve Batı’nın bu oyundan kazandıklarını eklediğimizde, gençlerin karşı karşıya olduğu zorluk hiç de kolay değildir. Zira bu rejimler, ortaya çıktıkları günden bu yana ümmete, onun sömürgeci kâfirin hegemonyasından azat olma ve ondan kurtulma, diniyle ve yaşam tarzıyla ve hatta ümmetin ve gençlerinin ciddiyet doğasıyla uyumlu meşru eğlence yöntemleri de dâhil olmak üzere ümmetin asil hadaratının doğasından kaynaklanan ve onunla uyumlu olan medeni yaşam tarzıyla bağımsız olma arzularına dil uzatmaya soyunmuşlardır. Nitekim ajan rejimler, genç neslin ciddiyetini zedeleyen birçok plan hazırlamışlardır ki böylece tek derdi eğlence ve keyif olan bir nesil ortaya çıksın ve ciddiyet ile fedakârlık gerektiren değişimin yükünü üstlenmekten aciz bir nesil yetişsin. Suud hanedanının Eğlence Otoritesini, -içerisinde iyiliği emretme ve kötülüğü yasaklamanın hakikatinden sapmaların olduğu- iyiliği emretme ve kötülüğü yasaklama otoritesi ile değiştirmesi bu rejimlerin politikası ve amaçlarının bir örneğinden başka bir şey değildir. Bu örnek, lafızların daha önce geçenlerle örtüşmesi açısından zikredilmiştir; ancak diğer rejimlerin yaptığı da tıpatıp aynısıdır, eksiği yok fazlası vardır; zira tüm bu rejimlerin gençlik ve spor bakanlıkları vardır ve bunlara bazen sağlık, eğitim ve sanayi bütçelerini, hatta savunma bütçesini bile aşan devasa bütçeler ayrılmaktadır. Buna ilaveten, sadece insanları haramla eğlendirmek için değil, aynı zamanda genç nesli bu ehemmiyetsiz şeylere ve haramlara bağımlı kılmak için rezilliği ve sapkınlıkları kollayan sanat bakanlıkları da vardır; böylece bu rejimlerin gölgesinde Müslümanların meselesini önemsemek bir yana kendi meselesini ve karanlık geleceğini önemsemek dahi aklına gelmeyen sorumsuz bir şekilde önemsiz şeylerle meşgul olan bir nesil inşa edilmiştir.

İslam’da eğlencenin aslen mubah olduğu doğrudur; ancak bunun şeriata uygun olması ve İslam’ın gözeticilik doğasıyla, tüm insanlara taşıdığımız davetle, özellikle de daveti taşıyan kişinin şahsiyeti ve ciddiyetiyle çelişmemesi gerekir. Ayrıca eğlence yöntemleri ile bu nesli gözetleyip duranların bu yöntemleri kullanma şekli arasında bir bilinç oluşturup bağlantı kurulması gerekir; nitekim bu, efendimiz Ömer Radıyallahu Anh’ın hakkında şöyle dediği bir Müslümana yakışan durum değildir: “Ben hilekâr değilim. Hiçbir hilekâr da beni aldatamaz.” Yanibir Müslümana, habis birinin kendisi için hazırlayıp milyonları harcadığı mezbahaya bir sürü gibi sürüklenmesi yakışmaz.

Bir Müslümanın, özellikle de davet taşıyıcısının, ciddiyete, davet fikri ve şeriatıyla meşgul olmaya dayalı ayırt edici bir şahsiyeti olmalıdır; bu nedenle bu şahsiyeti zayıflatacak, karakteriyle çelişecek ya da ciddiyetini ve vakarını alıp götürecek türden eğlenceleri kabul etmemelidir. Bir Müslümanın ve davet taşıyıcısının toplumda ve genç akranları arasında etkili olabilmesi ve ümmetin ve tüm insanların liderliğini alabilmesi için, bu sıfatları koruması gerekir; zira bunlar, özellikle ümmetin, hatta laikliğin zifiri karanlığında bocalayan ve bu karanlığın ortasında kendisini kurtarmak ve elinden tutmak için uzanacak herhangi bir eli arayan insanlığın içinden geçtiği bu dönemde mubahlardan olsa bile sahipleri oyun ve eğlenceyi kabul etmeyen devlet adamı ve davet taşıyıcısının sıfatlarıdır. Bu nedenle davet taşıyıcısının nezdinde kriter, sadece genel şerî mubah değil, aynı zamanda şu olmalıdır: Bu türden bir eğlence, davet taşıyıcısının şahsiyetinin doğasıyla, genel olarak da ciddiyetle, fikri ciddiyetle, disiplinle ve davet taşıyıcısının vakarıyla uyumlu mu yoksa bunları zayıflatıp bozuyor mu? Batı kültürünü taklit etmeye ya da boş eğlence programlarını izlemeye sürüklenen veya kalbi önemsiz şeylerle dolduran eğlencenin, açıkça haram olan unsurlar içermese bile, davete ve onun taşıyıcısının şahsiyetine zarar verdiği açıktır; çünkü bunların bilinç ve azim üzerinde giderek biriken etkisi tehlikelidir.

Ümmetin ve insanlığın yükünü taşırken eğlence ile ciddiyetin arasını birleştirmeye ve nefsin usanıp bıkmaması için bir ölçüde dinlenmeye ihtiyaç duyduğunu kabul etmek gerekir; ancak davet taşıyıcısının üzerindeki sorumluluk ile dinlenme ihtiyacı arasındaki dengenin gözetilmesi gerekir; bu dinlenmenin, bir savaşçının dinlenmesi gibi istisnai bir durumdan öteye geçmemesi ve umursamaz ve gafil bir kişinin dinlenmesi gibi olmaması gerekir. Ayrıca Selman ile Ebu Derda Radıyallahu Anh arasında geçen bir hadiste şöyle geçmektedir: “Rabbinin senin üzerinde hakkı vardır. Nefsinin senin üzerinde hakkı vardır. Ailenin senin üzerinde hakkı vardır. Şu halde her hak sahibine hakkını ver.” Davet taşıyıcısının kendisi için spor ve yürüyüş gibi fiziksel aktiviteler içeren düzenli bir eğlence programı hazırlaması ile düşmanı olan rejimler, medya kuruluşları, spor ve kültür bakanlıkları ve benzerleri tarafından onun için hazırlanan eğlence yöntemleriyle kendisine verilen zehri yudumlaması arasında fark vardır. En önemli kural şudur: Müslüman ve davet taşıyıcısı eğlencesini, tafsili şeri hüküm ölçüsü ile bunun devlet adamının şahsiyeti ve davet derdi üzerindeki etkisinin ölçüsü gibi iki ölçüye göre değerlendirmelidir; şayet bu iki ölçü de sağlamsa, işte o zaman eğlence yerilmeye değil, övülmeye layık olur.

Allah'ım, Sen insanı bu yeryüzünde Halife kıldın ve ona, bu istihlafın hakkını yerine getirmesini ve Sana hakkıyla ibadet etmesini emrettin; öyleyse bizi risaletlerinin bilincinde olan ve görevlerini yerine getirenlerden kıl ve bizi gafillerden ve eğlenceye dalanlardan eyleme. Allah'ım, bize bu dinin yükünü taşıma konusunda dürüstlük, değişim yolunda sebat ve hak ile batılın, faydalı ile zararlı olanın arasını ayırt eden basiretle rızıklandır. رَبَّنَا لَا تُزِغْ قُلُوبَنَا بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنَا وَهَبْ لَنَا مِن لَّدُنكَ رَحْمَةً إِنَّكَ أَنتَ الْوَهَّابُ “(Onlar şöyle yakarırlar:) Rabbimiz! Bizi doğru yola ilettikten sonra kalplerimizi eğriltme. Bize tarafından rahmet bağışla. Lütfu en bol olan sensin.” [Al-i İmran 8]

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Bilal Muhacir – Pakistan

Haber-Yorum

Siyaset, Alenen Dış Talimatlarla Övünmeye Dönüştüğünde

Haber:

Lübnan Cumhurbaşkanı'nın 21 Temmuz 2026'da ABD'ye gerçekleştirdiği ziyaret ile bunun öncesinde bölge başkanları ve yöneticilerinin yaptığı ziyaretler ve görüşmeler.

Yorum:

ABD Başkanı, iki haftadan kısa bir süre içinde bölgedeki birçok liderle bir araya geldi ve bunlardan bazıları şunlardır: 8 Temmuz’da Suriye Cumhurbaşkanı, 14 Temmuz’da Irak Başbakanı ve 21 Temmuz’da Lübnan Cumhurbaşkanı ve bunun dışında doğrudan temaslar, bakanlar ve heyetlerle yapılan görüşmeler de gerçekleşmiştir.

Dış devletlerin iç işlerimize karışmasına izin vermemek de dahil olmak üzere egemen siyasi kurallar, artık geçerliliğini yitirmiş teoriler, aldatma ve sahte vehimlerle süslenmiş örtülü sloganlar ile siyasi uyuşturma amacıyla kullanılan medya kılıfları haline gelmiştir.

Sadece iki hafta içinde, Lübnan’dan Suriye’ye, Irak’a ve diğer ülkelere kadar bölgenin yöneticilerine ABD’nin dikteleri dayatılmakta olup her ülkenin rolü ve eylemleri ABD’nin politikasına hizmet edecek şekilde belirlenmekte ve ülkeler, Yahudi varlığıyla normalleşme süreçlerini hızlandırmak, İbrahim Anlaşması’nı uygulamak, daha önce kendi çıkarları anında ABD’nin kendisinin büyüttüğü İran’ın bölgedeki nüfuzunu kuşatmak ve bölge ülkelerinin sözde istikrarı ve egemenliği pahasına ABD ile Yahudi varlığının çıkarlarını güvence altına almak için, artık rolünü yitirmiş silahlı grupların yapısını parçalamak gibi katı bir şekilde belirlenmiş bir yol haritası çerçevesinde konumlandırılmaktadır.

Bu egemenliği kabul etmek, onu diplomatik bağlar gerekçesiyle örtbas etmek, dahası Trump’ın bölge başkanlarına yönelik çağrısıyla övünmek, onun emirlerini almaktan gurur duymak ve bunu büyük bir zafer ve fetihmiş gibi göstermek; bölgenin sadece yabancı nüfuzun acısını çekmediğini, aynı zamanda bölge halkından kopuk olan ve hiçbir şekilde onuru, ideolojiyi veya ülkenin çıkarını bile dikkate almadan tavizler vererek ve Amerika'nın çıkarları doğrultusunda hareket ederek ayakta kalmaya çalışan bağımlı rejimler tarafından yürütülen rehine krizinin ve maskeli sömürgeciliğin de acısını çekmektedir.

Bu nedenle gerçek egemenlik veya bu rehine durumunu sona erdirmek, ancak ümmetin iradesinden kaynaklanan tam bir kurtuluşla ve bölge halklarının izzetlerinin ve gerçek egemenliklerinin simgesi olan Nübüvvet Minhacı üzere Raşidi Hilafetin gölgesinde onları İslam’ın yönetimi altında birleştirecek birleştirici bir projeye ve kapsamlı bir yönetime geri dönmekle gerçekleşecektir; zira bugünkü mevcut zorba yönetim sistemlerinden sonra bu ümmetin geleceği hakkındaki son siyasi aşama işte budur.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Dr. Şeyh Muhammed İbrahim - Lübnan

Bilim, Sermaye ve Yeni Jeopolitik Rekabet Arasında
Jeffrey Sachs'ın Özbekistan Ziyareti

Küresel siyasette, bazen en büyük güç silah değildir, aksine bilgilerdir. Devletler artık etkilerini sadece ordular ve diplomasi yoluyla değil, aynı zamanda bilimsel merkezler, sıralamalar, göstergeler ve uzman ağları aracılığıyla da dayatmaktadır. Amerikalı ekonomist Jeffrey Sachs’ın Özbekistan ziyareti, sadece geçici bir bilimsel görüşme değildir; aksine ziyaret, Orta Asya’nın artan jeoekonomik önemini ortaya koyan olaylardan biridir.

Jeffrey Sachs, Batı akademi çevrelerinde öne çıkan bir ekonomist; Columbia Üniversitesi’nde profesör, Birleşmiş Milletler Sürdürülebilir Kalkınma Merkezi Direktörü ve Sürdürülebilir Kalkınma Çözümleri Ağı’nın (SDSN) başkanıdır.

Ziyaretin ana hedefinin (SDSN Uzbekistan) ağının kurulması olduğu açıklanmıştır; resmi beyanlarda bu, bilimsel bir iş birliği olarak sunulsa da, ancak her uluslararası girişimde olduğu gibi bunun da jeopolitik bir perspektiften değerlendirilmesi gerekmektedir.

Neden özellikle Özbekistan?

Rusya-Ukrayna savaşı, küresel tedarik zincirlerindeki değişiklikler, Çin’in Kuşak ve Yol Projesi, Avrupa’nın yeni ulaşım yollarına duyduğu ihtiyacın yanı sıra ABD ile Batı ülkelerinin Orta Asya’daki nüfuzlarını güçlendirme çabaları; evet bunların hepsi, bölgenin stratejik önemini artıran faktörlerdir.

• ● Birincisi:Özbekistan, yaklaşık kırk milyonluk nüfusuyla Orta Asya'da nüfus bakımından büyük bir ülke sayılmakta ve uluslararası sermayenin ciddi ilgisini çeken devasa pazar fırsatları sunmaktadır.
• ● İkincisi: Neredeyse bölgedeki tüm ülkelerle sınır komşusudur.
• ● Üçüncüsü: Taşkent, siyasi, ekonomik ve bilimsel bir merkez olarak bölgede büyük bir etkiye sahiptir.

Sachs konferansında, Özbekistan’ı küresel ekonomik ağırlık merkezine yaklaşan bir ülke olarak nitelendirdi. Bu görüşün sembolik bir anlam taşıdığı söylense de, ancak arkasında Orta Asya’nın 21. yüzyılda rolünün giderek arttığına ve bu sürecin dışında kalmayacağına dair önemli bir jeoekonomik işaret yatmaktadır.

(SDSN) ağı sadece bir bilim mi, yoksa bir etki aracı mı?

Bu ağ, resmi açıdan bir bilimsel ağ olarak kabul edilmekte olup, ülkelerin ekonomik kalkınma, çevre, eğitim, enerji ve diğer alanlarda tavsiyeler hazırlamasına yardımcı olmaktadır. Batılı yatırımcılar sermayelerini yatırmadan önce, ülkenin siyasi istikrarını, ekonomik potansiyelini, doğal kaynaklarını ve reformlarını değerlendirirler. Bilgileri üreten kimse, kararları bir dereceye kadar etkiler.

Bu nedenle, (SDSN) gibi ağların sadece bilim insanları için değil; bilakis aynı zamanda devletler, uluslararası finans kuruluşları ve özel sektör için de önem taşıması son derece doğaldır.

Batı'nın ekonomik vizyonu ve Özbekistan'ın çıkarları

Burada bir başka önemli yön daha vardır; Jeffrey Sachs, Batı kapitalist iktisat okulunda yetişmiş bir bilim insanı olup, piyasa, yatırım, küreselleşme ve uluslararası sermaye hareketleri, onun yaklaşımlarında önemli bir yer tutmaktadır. Bu eğilimin, yatırımları, teknolojiyi ve bilgiyi çekmek ve istihdam fırsatları yaratmak gibi olumlu yönleri vardır; görünen o ki Özbekistan, özellikle bu yöndeki işbirliğini hızlandırmaktadır.

Ancak tarih ve gerçeklik, herhangi bir yabancı sermayenin şüphesiz kendi çıkarlarını ön planda tuttuğunu ortaya koymaktadır. Hatta sömürgecilik döneminde bile “ticaret, ilerleme ve medeniyet” sloganlarının arkasına, çoğu zaman kendi büyük ekonomik çıkarlarını gizlemiştir.

Buna binaen Özbekistan için temel soru, dış işbirliğinin olup olmadığı değildir; aksine asıl soru şudur: Bu işbirliğinin en çok kimin çıkarına hizmet ettiğidir?

Özbekistan'ın dikkat etmesi gereken tehlikeler nelerdir?

● Birinci tehlike: Doğal kaynaklar ve stratejik sektörlerde dış çıkarların baskın olması, yani kaynakların büyük bir kısmının yatırımcıların eline geçmesi.

● İkinci tehlike: Ülkenin ekonomisinin yalnızca dış sermayenin ihtiyaçlarına göre şekillenmesidir. Buna örnek: Borçlara ve dış finansmana aşırı bağımlılıktır. Bu modelin tehlikesi şurada yatmaktadır; eğer ekonomik büyüme halkın gelir artışından daha hızlı gerçekleşir ve bu da borçlanma pahasına olursa, o zaman borç yükü gelecekte giderek artabilir. Merkez Bankası raporuna göre, kredi alan nüfusun borç yükünün (kredi geri ödemesinin gelire oranı) ortalama yaklaşık %37’ye ulaştığını belirtmek gerekir.

● Üçüncü tehlike: Sıralamalar ve göstergeler aracılığıyla ülke hakkındaki genel algıyı başkalarının şekillendirmesi. En büyük zenginlik ise bilgiler, birikim ve bağımsız karar alma gücüdür.

Eğer bir ülke, kendine özgü ulusal stratejisine, bilimsel ekolüne ve bağımsız analiz merkezlerine sahip değilse, o zaman başkaları tarafından hazırlanan değerlendirmelerin o ülkenin gelecekteki kararlarını etkileyeceği kesindir. Çünkü çağdaş dünyada göstergeler ve sıralamalar sadece sıradan istatistikler değildir; aksine sermayenin hareketini etkileyen araçlar haline gelmiştir. Bu nedenle Özbekistan için, sıralamalarda üst sıralara yerleşmeye çalışmakla yetinmemesi, aynı zamanda kendi çıkarlarına uygun bağımsız değerlendirme sistemlerini geliştirmeye de çalışması önemlidir.

Sonuç olarak:

Jeffrey Sachs’ın Özbekistan ziyareti, sadece bir bilim insanının yaptığı bir tur değildir; aynı zamanda Orta Asya’nın küresel ekonomik sistemdeki öneminin giderek arttığının bir göstergesidir.

Özbekistan bu süreçten etkin bir şekilde yararlanabilir; bilim, teknoloji, yatırım ve karşılıklı faydaya dayalı uluslararası işbirliği, ülkede kalkınma için birtakım ufuklar açabilir.

Ancak fırsatlarla birlikte sorumluluk da gerekir. Zira Batılı yatırımcıların tamamı, Özbekistan halkının refahını istemiyor; aksine hepsi kendi servetlerini artırmak istiyor. Çünkü devletler tarih boyunca sadece silahla değil, ekonomik bağımlılık yoluyla da etki altına girmişlerdir. Bu bağlamda Özbekistan’ın 2025 yılı sonu itibarıyla toplam borcunun yaklaşık 46,85 milyar Dolara ulaştığını belirtmek gerekir...

Batılı ekonomik model ile İslam’ın adalet standardı arasındaki fark, yeryüzü ile gökyüzü arasındaki fark gibidir. Çünkü kapitalizm, tarihi boyunca hiçbir yabancı ülkeyi geliştirmemiş; aksine bu ülkeleri ekonomik ve siyasi açıdan kendisine bağımlı bir hale getirmiştir.

İslami ekonomik vizyona gelince; mesele sadece servetin artırılmasında değil, esas olarak bu serveti kazanma keyfiyetinde ve toplumda dağıtılma yolunda yatmaktadır. Çünkü İslam’da mal, insanın hevasına göre tasarruf edebileceği mutlak bir mülk değildir; aksine Allah’ın onu tasarrufta yetkili kıldığı bir emanettir; zira Allahu Teala şöyle buyurmuştur: آمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَأَنفِقُوا مِمَّا جَعَلَكُم مُّسْتَخْلَفِينَ فِيهِ فَالَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَأَنفَقُوا لَهُمْ أَجْرٌ كَبِيرٌ ” Allah’a ve Rasulü’ne iman edin ve sizi üzerinde tasarrufa yetkili kıldığı maldan, (Allah yolunda) harcayın. İçinizden iman edip de (Allah yolunda) harcayanlar var ya; onlar için büyük bir mükâfat vardır.” [Hadid 7]

Bu düşünceden hareketle ekonomik ilerleme sadece belirli bir kesimin zengin olmasıyla değil, aksine bir bütün olarak toplumda adalet ve refahın gerçekleşmesiyle ölçülür. Ayrıca İslami standarda göre; sermayenin helal olması, hiç kimseye zarar vermemesi ve toplumun maslahatına hizmet etmesi temel esaslardan sayılmaktadır.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
İslam Ebu Halil - Özbekistan

Gana’nın başkenti Akra’da 21-22 Temmuz 2026 tarihlerinde sağlık konulu bir Afrika zirvesi gerçekleştirildi. Zirvede; sağlık egemenliğinin güçlendirilmesi, evrensel sağlık hizmetleri kapsamına ulaşılması, özellikle 2030 yılına kadar AIDS ve veremle mücadele çabalarının hızlandırılması, anne ölümlerinin azaltılması ve Afrika’da yerli ilaç üretiminin yaygınlaştırılması konuları ele alındı.

Zirvede ele alınan meseleler incelendiğinde, bunların kapitalist sistemin doğal sonuçları olduğu görülür. Bu sonuçlar, gerek kapitalizmin Afrika’da ve dünyanın diğer bölgelerinde uygulanmasından, gerekse büyük kapitalist devletlerin Afrika’yı sömürgeleştirmesinden kaynaklanmaktadır. Afrika, özellikle İkinci Dünya Savaşı’nın ardından ve 1960’lı yıllardan itibaren büyük kapitalist devletler arasındaki sömürge rekabetinin en yoğun yaşandığı kıtalardan biri olmuş; bu nedenle diğer bölgelere göre çok daha ağır bedeller ödemiştir.

Bilindiği üzere Afrika, su kaynakları, tarım arazileri, ormanları, değerli ve stratejik madenleri, petrolü ve doğal gazı bakımından dünyanın en zengin kıtalarından biridir. Fakat bu zenginliklerin Afrika halklarının refahına hizmet etmesi gerekirken, sömürgeci devletlerin iştahını kabartan bir hedef hâline gelmiş; bunun sonucunda Afrika halkları dünyanın en yoksul toplumları arasına sürüklenmiştir. Buna ek olarak, özellikle İslam’ın yönetmediği bölgelerde cehalet de önemli bir sorun olmuş ve bunun sonucunda sömürgeci Kapitalist devletler arasındaki çatışmalarda milyonlarca Afrikalı hayatını kaybetmiştir.

Dünyanın en büyük felaketi, sömürgeci kapitalist sistemdir. Bu sistem Afrika’nın ve diğer toplumların zenginliklerini elinden almış, bireysel özgürlük anlayışını kutsallaştırmış ve kendi çıkarlarını koruyan yönetimleri iş başına getirmiştir.

Servetlerin yağmalanması derin bir yoksulluğa yol açarken; kişisel özgürlüklerin kutsanması AIDS gibi ölümcül hastalıkları üretmiştir. Başa getirilen ajan yöneticiler ise sağlık hizmetlerinin yetersizliğine, kötü yönetime ve aşırı yoksulluğa neden olmuştur.

Afrika bu acı gerçeklikten ancak doğru bir ideolojiyi benimseyerek kurtulabilir. Tek doğru ideoloji ise İslam’dır. İslam’la Afrikalıların bilinç seviyesi yükselecek, Afrika sömürgecilikten kurtulacak, gerçek bir kalkınma sağlayacak, iş birlikçi yöneticilerden kurtulacak, kıtanın bütün sorunları çözülecek ve yağmalanan zenginliklerini geri alacaktır.

Hizb-ut Tahrir Merkezî Medya Ofisi, bu çerçevede Afrika halkına, entelektüellerine, kanaat önderlerine ve kıtadaki nüfuz sahibi kişilere insan aklını ikna eden ve fıtrata uygun akli ve sahih akidesiyle ve bu akideden fışkıran sistemiyle İslam ideolojisini sunuyor. Onları bu ideolojiyi benimsemeye, Afrika’nın çeşitli ülkelerinde buna yönelik bir kamuoyu oluşturmaya ve gerçek kapsamlı bir kalkınma gerçekleştirmeye çağırıyor. Ayrıca insanın problemlerine getirdiği çözümleri ve bu ideolojinin detaylarını içeren kitap ve yayınları temin etmek üzere, bu bildirinin altında yer alan web sitesi, e-posta adresi ve telefon numaraları aracılığıyla kendileriyle iletişime geçmeye davet ediyor.

فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُم مِّنِّي هُدًى فَمَنِ اتَّبَعَ هُدَايَ فَلَا يَضِلُّ وَلَا يَشْقَى * وَمَنْ أَعْرَضَ عَن ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنكاً“Eğer tarafımdan size bir yol gösterici gelir de, kim benim yol göstericime uyarsa artık o, ne sapar ne de sıkıntı çeker. Her kim de benim zikrimden yüz çevirirse, mutlaka ona dar bir geçim vardır. Bir de onu kıyamet gününde kör olarak haşrederiz.” ^{[Tâhâ 123-124]}