2026 yılı Amerikan ara seçimlerinin sonuçları, Demokrat Parti’nin büyük bir zafer kazanması, Kongre’nin her iki kanadında Senato ve Temsilciler Meclisi’nde kontrolü ele geçirmesi ve eyalet valiliklerinin çoğunu ele geçirmesiyle sonuçlanmıştır. Bu durum, ikinci başkanlık döneminin tam ortasındaki Trump yönetimi için tam bir siyasi hezimet olarak değerlendirilmektedir. Bu sonuçlar, her ne kadar muhtemel bir yenilgiyi önceden sezmiş olsa da, kaybeden taraf dışında pek çok gözlemci ve karar verici için sürpriz olmamış; aksine pek çok tahmin, çalışma ve kamuoyu yoklamasıyla büyük ölçüde örtüşmüştür.

Cumhuriyetçi Parti’nin bu seçimleri kaybetmesi, başta siyasi, ekonomik ve dış politikaya ilişkin etkenler olmak üzere bir dizi faktörün birikmesinin sonucu olarak açıklanabilir. Bunların başında, Trump yönetiminin performansına yönelik halkın memnuniyetinin azalması, Yahudi varlığına verdiği mutlak destek ve enflasyonu düşürme ve yaşam koşullarını iyileştirme yönündeki vaatlerini yerine getirememesi gelmektedir. Zira gıda, yakıt ve temel hizmetlerin fiyatları yükselmeye devam etmiştir. Bunun yanı sıra İran’a karşı yürütülen savaş, bu savaşın yol açtığı enerji fiyatlarındaki artış ve kaynakların tüketilmesi, halk arasındaki hoşnutsuzluğu daha da artırmıştır. Ticaret politikalarına ve gümrük vergilerine yönelik eleştiriler, yolsuzluk ve çıkar çatışmalarına ilişkin endişeler ile bazı Cumhuriyetçi adayların zayıf performansı da seçim sonuçlarında etkili olmuştur. Öyle ki Başkan Yardımcısı JD Vance, yenilginin başlıca sorumlusu olarak İran’a karşı yürütülen savaşı göstermiş ve Cumhuriyetçilerin seçimleri kaybetmelerinin asıl nedeninin bu savaş olduğunu belirtmiştir. Vance, 2024 seçimlerinde Trump ve kendisini destekleyen bazı seçmenlerin bu kez Demokrat Parti’ye oy verdiklerini ifade etmiştir. Pek çok seçmenin, savaşın sürmesini, hayat pahalılığını, Amerika’nın çıkarlarına verilen önemin azalmasını, Amerika’nın Yahudi varlığıyla kurduğu ilişkinin niteliğini protesto ettiğini kaydetmiştir. Dolayısıyla bu yenilgi, ekonomik hoşnutsuzluk ile dış politikaya yönelik itirazların iç içe geçmesinin ve Cumhuriyetçi Parti’ye duyulan güvenin azalmasının bir yansıması olarak görünmektedir. Seçmenlerin büyük bir bölümü, seçimleri Beyaz Saray’ın politikalarını reddettiklerini ifade etmenin ve değişim yönündeki güçlü arzularını ortaya koymanın bir aracı olarak görmüşlerdir.

Hükümetlerinin politikalarından bıkanlar yalnızca Amerikan halkı değildir. Nitekim Eylül 2026’nın ortalarından bu yana birçok Avrupa ülkesinde halk ve işçi protestoları dalgası yaşanmaktadır. İlk kıvılcımı Fransa’da çakan bu protestolar, daha sonra İspanya, İtalya, Belçika, Portekiz, Almanya ve diğer Avrupa ülkelerine yayılmıştır. Son haftalarda protestoların kapsamı giderek genişlemiş, başlangıçta öğrenci hareketleri ve eğitimle ilgili taleplerle ortaya çıkan gösteriler, işçi sendikalarının, gençlerin ve düşük gelirli kesimlerin de katıldığı daha geniş çaplı bir halk hareketine dönüşmüştür. Protestocuların talepleri; hayat pahalılığının, enerji ve gıda fiyatlarının düşürülmesi, ücretlerin ve emekli maaşlarının artırılması, konut krizinin ve yükselen kiraların çözüme kavuşturulması, eğitim ve sağlık hizmetlerinin iyileştirilmesi ve gençlere iş imkânlarının sağlanması üzerinde yoğunlaşmaktadır. Bunların yanı sıra kemer sıkma politikalarına ve askerî harcamaların artırılmasına da karşı çıkılmaktadır. Dolayısıyla bu protestolar da Avrupa hükümetlerinin politikalarına yönelik halkın giderek artan hoşnutsuzluğunu ve hükümetlerle toplumun çeşitli kesimleri arasındaki güven uçurumunun derinleştiğini ortaya koymaktadır.

Ancak Batı halklarının, gerek Amerika’da gerekse Avrupa’da mevcut duruma yönelik itirazları, yalnızca siyasetçilere ve onların mevcut programlarına karşı çıkmakla çözüme kavuşturulamaz. Zira bu programlara karşı çıkmak ve itiraz etmek bir başlangıçtır, ancak halkların içine düştükleri durumdan kurtulmak için aradıkları çözümleri üretmeye tek başına yeterli değildir. Nitekim birçok kişi de bu gerçeğin farkındadır. Demokrat Partili Temsilciler Meclisi Üyesi Debbie Dingell, yalnızca Trump’a karşı çıkmakla yetinilmemesi gerektiğini belirterek şöyle demiştir: “Sadece Trump’a karşı çıkmak yeterli değildir. Partinin savunduğu ve seçmenlere sunabileceği bir şeyler de olmalıdır.” Aynı doğrultuda Temsilciler Meclisi Üyesi Maxwell Frost da şu ifadeleri kullanmıştır: “Sadece Trump’a karşı çıkmak yeterli değildir. Seçmenlerimize ve Amerikalı işçilere hizmet eden kendimize ait bir gündemimizin olması gerekir.” Bu açıklamalar, Demokrat Parti içerisinde Cumhuriyetçi yönetimin politikalarını eleştirmekle yetinmek yerine siyasi ve ekonomik bir program ortaya koyulması yönündeki çağrıları yansıtmaktadır.

Ancak bütün bunlar, halkları yeniden kapitalizmin dar boğazına ve onun sunduğu çözümlere geri götürmektedir. Zira gerçekte sorun, halkları tüketen, bir avuç kapitalistin ve karar vericinin çıkarları uğruna fakirlerin ve sıradan insanların kanını emen bozuk kapitalist ideolojinin kendisinde yatmaktadır. Batılı yöneticiler, yolsuzluklarının derecesi veya çözüm üretme konusundaki yanlış değerlendirmeleri bakımından birbirlerinden farklı olsalar da kapitalist ideolojiyi uygarlıklarının temeli ve fikrî referansları olarak benimseme konusunda birleşmektedirler. İşte bu durum, Batı halklarının sonu gelmeyen bir kısır döngü içerisinde dönüp durmalarına neden olacaktır.

Dolayısıyla halkların kurtuluşu, yine kapitalist düşüncenin kendisinden türetilmiş fikirlerle değil; insanlık için elverişli olan, insanın yararına neyin uygun olduğunu bilen Hakîm ve Alîm olan Allah katından gelen başka bir ideolojik düşünceye dayalı değişimle mümkündür. Bu da bize, bütün dünyanın artık hayatın tamamını kapsayan bir ideoloji olarak İslam’ın yönetiminin geri dönüşüne ne kadar büyük bir ihtiyaç duyduğunu bir kez daha hatırlatmaktadır. Zira İslam, ne önünden ne de arkasından batılın yaklaşamadığı, insanı dünya ve ahirette mutluluğa ulaştıran Rabbânî bir ideolojidir.

Kurulması için canhıraş çalıştığımız Hilafet Devleti, insanlığı kurtarmaya, dünya halklarına adalet ve merhamet taşımaya muktedir olan yegâne devlettir. Allah’ın izniyle onun kuruluşu yakındır. Nitekim Rasulullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur:

لَيَبْلُغَنَّ هَذَا الْأَمْرُ مَا بَلَغَ اللَّيْلُ وَالنَّهَارُ، وَلَا يَتْرُكُ اللهُ بَيْتَ مَدَرٍ وَلَا وَبَرٍ إِلَّا أَدْخَلَهُ اللهُ هَذَا الدِّينَ بِعِزِّ عَزِيزٍ أَوْ بِذُلِّ ذَلِيلٍ، عِزّاً يُعِزُّ اللهُ بِهِ الْإِسْلَامَ، وَذُلّاً يُذِلُّ اللهُ بِهِ الْكُفْرَ“Bu din, gece ve gündüzün ulaştığı her yere ulaşacaktır. Allah, bu dini sokmadığı hiçbir ev bırakmayacaktır. Çadırlara bile girecektir. Kimi onuruyla kimi de zilletiyle... Ya İslâm’la izzet bulacak veya küfürle zelil olacaktır.”

Öyleyse ey Müslümanlar! Haydi onu kurmak için çalışmaya koşun!