Haberlere Bakış

13/09/2026

* Çin ile beş Orta Asya devleti arasındaki ticaret 100 milyar doları aştı; bu da bölgenin artan ekonomik önemini vurguladı; South China Morning Post (SCMP) 7 Eylül'de Astana'da Çin Konferansı: Orta Asya 2026 için politika yapıcıları, iş liderleri, yatırımcılar ve yenilikçileri bir araya getirdi.

SCMP ve Astana Uluslararası Finans Merkezi (AIFC) tarafından ortak düzenlenen konferans, sermaye, kaynaklar ve dijital İpek Yolu'na odaklandı ve Büyük Çin ile Orta Asya arasındaki derinleşen ekonomik, teknolojik ve sermaye bağlantılarını inceledi. Bu etkinlik, Hong Kong Genel Müdürü John Lee'nin Haziran ayında bölgeye yaptığı resmi ziyaretin ardından, Hong Kong medya kuruluşunun bu ölçekte bir etkinliği Orta Asya'ya ilk kez getirdiği olay oldu.

Konferans, sermaye yolları ve çift listelemeleri, akıllı madencilik ve enerji geçişi, dijital İpek Yolu ile sağlık ve yetenek gelişimini inceledi. Hong Kong Genel Müdürü John Lee, şehrin Çin ile küresel pazarlar arasında bir köprü rolünü vurguladı. "Hong Kong, piyasaları birbirine bağlayan, sürdürülebilir büyümeyi finanse eden ve kesintisiz sınır ötesi ticareti sağlayan güvenilir ortağın olarak hazır," dedi. Eski Hong Kong Genel Müdürü CY Leung, Orta Asya'yı "kilit bir BRI [Kuşak ve Yol Girişimi] bölgesi" olarak, Kazakistan'ı ise "kilit bir BRI ülkesi" olarak tanımladı ve konferansın Hong Kong, yani "süper bağlayıcı" aracılığıyla daha geniş ekonomik iş birliği fırsatlarını belirleyebileceğini söyledi. (astanatimes.com, 11/09/2026)

Kazakistan, yüzölçümü bakımından Orta Asya’nın en büyük ülkesi olup, en büyük petrol ve uranyum rezervlerine sahiptir ve Çin'den Avrupa'ya giden ulaşım yollarının %70'i onun üzerinden geçmektedir.

Kazakistan, mineraller ve doğal kaynaklar açısından da Orta Asya’nın en zengin ülkelerinden biridir. Sahip olduğu muazzam rezervler onu, dünyanın en önemli enerji ve mineral üreticilerinden biri haline getirmiştir.

Çin mutlak ekonomik güce güvenmektedir; zira Kuşak ve Yol Girişimi sayesinde Çin, karayolları, demiryolları, iç limanlar, enerji, madenler ve telekomünikasyon alanlarında birinci yatırımcı haline gelmiştir.

Nitekim Pekin'in en önemli araçları şunlardır:

- Finansal bağımlılık yaratan devasa krediler.

- Petrol, gaz ve uranyum alanlarında stratejik yatırımlar.

- Kültür, eğitim hibeleri ve ticari nüfuz yoluyla yumuşak baskı.

Dolayısıyla Çin’in en önemli özelliği, sessiz bir şekilde hareket etmek, derinlemesine çalışmak ve bölgenin ekonomik yapısını içeriden değiştirmektir.

Ekonomik gelişmesiyle Orta Asya’yı tehdit eden Çin, özellikle Amerika’nın İran ile olan çıkmazını da fırsat bilerek, özellikle ekonomik açıdan yeni bir konuma yükselme niyetindedir. Bunun en önemli kanıtlarından biri, Amerikan “C5+1” formülünün Çin versiyonu olan “Orta Asya-Çin” zirvesini düzenlemesidir. Nitekim Çin Devlet Başkanı Xi Jinping, 19 Mayıs’ta Çin’in Xi’an kentinde düzenlenen ilk “Orta Asya ve Çin” zirvesinde bir konuşma yaparak Pekin’in Orta Asya’ya yönelik iddialı planlarını açıklamıştı. Dolayısıyla SCMP ve Astana Uluslararası Finans Merkezi (AIFC) tarafından ortak düzenlenen konferansın bu minvalde anlaşılması gerekir. Orta Asya ülkelerinin başındaki yöneticiler ise; ülkemizi korumak, geliştirmek ve geleceğe sahip çıkmak yerine, servetlerimizi yağmalayan, halkımızı, özellikle de gençlerimizi köleleştiren, onları ahlaksızlık ve yolsuzluk bataklığına sokmak isteyen sömürgeci kafirlere ülkenin kapılarını açıyorlar. Dahası onlar, her alanda geri kalmışlığa hizmet ediyorlar. Bunun karşılığında hizmet ettiklerinden bekledikleri tek şey, tahtlarında uzun süre kalmak ve servet kazanmaktır. Allah onları kahretsin; ne kadar da kötü hüküm veriyorlar.

* Azerbaycan'daki ABD Büyükelçiliği personeli, bugün 11 Eylül 2001'deki terör saldırıları ve sonrasında hayatını kaybeden yaklaşık 3.000 kişiyi anmak için toplandı.

"Birlikte, saldırının kurbanlarını ve ailelerini, kabul edilemez tehlikelerle cesurca yüzleşen ilk müdahale ekiplerini ve o trajik günden sonra hayatı sonsuza dek değişen herkesi andık.

Ayrıca, saldırılardan sonra Azerbaycan da dahil olmak üzere dünyanın birçok ülkesinin Amerika Birleşik Devletleri ile dayanışma gösterdiğini hatırladık. ABD ve Azerbaycan askerleri, Afganistan'da koalisyon güçlerinin bir parçası olarak omuz omuza hizmet verdi. Azerbaycan'a küresel terörle mücadelemize ortak katkısı için minnettarız.

Yirmi beş yıl önce, teröristler Amerika'nın yaşam tarzını tehdit etmek amacıyla Amerika Birleşik Devletleri'ne saldırdı. Karanlıktan dışarı çıktığında, Amerikan karakterinin sonsuz gerçeği tüm dünyanın görebileceği şekilde parladı. Ve inandıkları şey için ayağa kalkacak cesaretleri yoktu, inandıkları için de durmadılar. (www.baki-xeber.com, 11/09/2026).

Azerbaycan'daki ABD Büyükelçiliği personelinin, 11 Eylül 2001'deki terör saldırıları ve sonrasında hayatını kaybeden yaklaşık 3.000 kişiyi anmak için yaptığı toplantıda; ABD ve Azerbaycan askerlerinin, Afganistan'da koalisyon güçlerinin bir parçası olarak omuz omuza hizmet verdiğini ve Azerbaycan'a küresel terörle mücadelelerine ortak katkısı için minnettar olduklarını hatırlatarak Azerbaycan’a övgüler yağdırması boşuna değildir. Çünkü dönemin Azerbaycan Cumhurbaşkanı Haydar Aliyev, 11 Eylül saldırılarının hemen ardından ABD'ye taziyelerini ve dayanışmasını ileten, "Terörle Mücadele Koalisyonu"na ilk destek veren liderlerden biri olmuştur.

Ayrıca Azerbaycan, ABD ve koalisyon güçlerine hava sahasını açmış ve Afganistan'daki uluslararası koalisyon güçleri kapsamında Azerbaycan askerleri Amerikan askerleriyle yan yana görev yapmıştır.

Yine Azerbaycan, başta Amerika olmak üzere sömürgeci kafir Batı’nın İslam’a ve Müslümanlara olan kin ve düşmanlıklarına destek vermek adına iç güvenlik önlemlerini artırarak radikal dini gruplara yönelik operasyonlar gerçekleştirmiştir.

Azerbaycan’ın küfrün başı Amerika’ya verdiği destek yukarıda geçenlerle sınırlı kalmamış; aksine Yahudi varlığının Gazze’ye yönelik savaşında da Amerika ve Yahudi varlığına hiç utanmadan açıkça destek vermiştir. Zira Gazze'deki çatışmalar sürecinde Azerbaycan, Bakü-Tiflis-Ceyhan hattı üzerinden Yahudi varlığının petrol ihtiyacının yaklaşık yüzde 40-46'sını karşılamaya, askeri ve istihbarat ortaklığını derinleştirmeye devam etmiştir. Ayrıca Azerbaycan ham petrolü, Baku-Tiflis-Ceyhan (BTC) Boru Hattı aracılığıyla Türkiye'nin Ceyhan limanına ulaştırılmakta ve buradan tankerlerle Yahudi varlığına sevk edilmiştir. Yine Azerbaycan devlet petrol şirketi SOCAR, “İsrail” açıklarındaki Akdeniz'in en büyük doğal gaz sahalarından biri olan Tamar gaz sahasında %10 oranında hisse satın alarak ortaklık anlaşmasını 2025 yılı ortalarında resmi olarak tamamlamıştır. Daha da kötüsü 7 Ekim 2023'teki Aksa Tufanı operasyonun ilk haftasında Azerbaycan, Filistinli grupların gerçekleştirdiği gösteriler sırasında Aksa Tufanı operasyonunu kınayarak Yahudi varlığına desteğini açıklamıştır. Azerbaycan dahil İslam ülkelerinin başındaki ajan yöneticilerin, sömürgeci kafirlere destek vermeleri Allah’a, Rasulü’ne ve müminlere büyük bir ihanettir. Dahası bir kişinin, başkasının dünyası için ahiretini heba etmesi ahmaklıktan başka bir şey değildir. Zira Allah’ın Rasulü Sallallahu Aleyhi ve Sellem’in şöyle buyurduğu rivayet edilmiştir: الْكَيِّسُ مَنْ دَانَ نَفْسَهُ وَعَمِلَ لِمَا بَعْدَ الْمَوْتِ، وَالْعَاجِزُ مَنْ أَتْبَعَ نَفْسَهُ هَوَاهَا، ثُمَّ تَمَنَّى عَلَى اللَّهِ “Akıllı kişi, nefsini hesaba çeken ve ölüm sonrası (ahiret) için çalışan kişidir. Aciz kişi ise nefsini heva ve hevesine tâbi kılan, sonra da Allah'tan (bağışlanma ve cennet) temenni eden kişidir.” [İbn Mace rivayet etti]

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Ramazan Ebu Furkan

Haber-Yorum

Şam Yönetimi Neden Müzik ve Eğlence Konserlerinin Sancaktarlığını Yapıyor?!

Haber:

Suriye'de, hükümetin müzikli eğlence konserleri düzenlemesi konusundaki tartışmalar büyüyor.

Yorum:

Suriye halkının birçok kesimi ve geniş çevreleri, Kültür Bakanlığı tarafından temsil edilen Suriye otoritesinin müzik ve şarkı konserleri, ihtilat (kadı-erkek karışık) ve dans gösterileri düzenlemesine karşı itirazlarını artırırken, bu otorite, Kültür Bakanı şahsında, bu ayın 17’sinde yapılması planlanan bir kutlamayı gerçekleştirme konusunda ısrar ediyor! Daha önce de buna benzer kutlamalar düzenlenmişti.

Kültür Bakanı’nın, çoğunluğun karşı çıkmasına rağmen bu töreni gerçekleştirme konusundaki ısrarı oldukça tuhaf görünmektedir; zira üzerine dayandığı mantık, -yani iddia ettiği gibi toplumun isteklerini temsil etmesi- bile reddedilip alay konusu olmuştur; çünkü bu kararın yol açtığı genel hoşnutsuzluk ve protesto, çok sayıda tanınmış yüz ve aktörler tarafından dile getirilmiştir; hatta otoritenin içinden, dahası bizzat Kültür Bakanlığı’nın içinden bile, bu kararın, ülkedeki, özellikle de toplumda İslami bir yaşam sürmeyi arzulayan dindar Müslüman çoğunluğun yaşadığı Şam’daki genel ruh haline tamamen ters düştüğünü kanıtlamıştır.

Peki Kültür Bakanı'nın bu tutumunun ve onun arkasındaki siyasi otoritenin ardındaki sır nedir?

Basitçe söylemek gerekirse, Suriye’deki iktidar ekibi devletin laik imajını öne çıkarmaya karar vermiş durumda olup, Suriye’de, ülke halkının doğasını dikkate almayan, onların işlerini gözetmeyen, hatta isteklerini ya da iddia ettiği gibi bazı kesimlerinin isteklerini bile dile getirmeyen eylemler gerçekleştirmeyi kasten sürdürmektedir; ancak bu faaliyetlerle dışarıya, sözde uluslararası topluma mesajlar göndermekte ve tiran Beşar’ın devrilmesinden önce devrimin liderliğini elinde tutarken arkasına sığındığı köktendincilik ve İslamcı yönelim suçlamalarından kendini aklamaya çalışmaktadır.

Buna göre Suriye yöneticileri, uluslararası ve bölgesel sistemlerden iyi hal belgesi almayı istemektedirler; bu nedenle şeriata aykırı harekete karşı tutumlarında, benimsedikleri Batı siyasi düşüncesine göre tarafsızlık ve genel özgürlüklerin korunması tutumunun da ötesine geçmektedirler; dolayısıyla bu faaliyetlere göz yummak ve onları korumakla yetinmemekte, hatta bunların oluşturulmasını bizzat kendileri üstlenmektedirler! Şam yönetimi, bu kutlamaların yapılmasına karar vermekte, bunları bizzat kendisi düzenleyip organize etmektedir. Böylelikle Suriye Kültür Bakanlığı, yönetimin sadece izin vermek ve korumakla yetinmeyip, bizzat kendisinin organizatörlüğüyle bozgunculuk, yozlaşma ve sefahat etkinlikleri düzenleyen Suudi Arabistan’ın Eğlence Kurumu’nu taklit etmektedir.

Sonra Kültür Bakanı, herhangi bir ülkede Kültür Bakanlığı’nın görevinin, o ülke halkının farklı isteklerini, eğilimlerini ve tutkularını yansıtmak olduğunu söyleyerek yalan söylemekte ve insanları aldatmaktadır. Zira herhangi bir ülkedeki Kültür Bakanlığı’nın görevi, devletin kendisi için seçtiği kültürel ve medeniyet kimliğini öne çıkarmaktır. Ayrıca hakikatinde devlet, kendisine dayandığı toplumun kültürünü uygulayan ve işlerini gözeten bir varlıktır; aynı zamanda bu toplumun seçtiği, kök salmasını, yaygınlaşmasını ve diğer insanlara da taşınmasını istediği yaşam tarzını temsil etmektedir. Peki Suriye’nin yöneticileri devletleri için hangi kimliği seçmiştir?

Basitçe bir ülkedeki iktidar, dışarıdaki bir devletin iradesini uyguluyorsa, toplum ve onun medeniyet kimliğiyle hiçbir ilgisi olmayan bir yaşam tarzını yaymaya çalışan kültür, eğitim ve medya çevreleri de dahil olmak üzere bu iradenin arzularını yerine getirmek için bütün kurumlarını seferber eder; bu da devletin kararları üzerinde hâkimiyet kuran yabancının dayattığı bir yaşam tarzıdır. Bundan dolayı Suriye’nin mevcut politikası, Birinci Dünya Savaşı’nın ardından Hilafet Devleti’nin yıkıntıları üzerine ortaya çıkan siyasi, ekonomik, askeri ve güvenlik alanlarındaki bağımlılığın yanı sıra Batı medeniyetine yönelik kültürel, medeniyet ve anayasal bağımlılık politikasının devamından başka bir şey değildir.

Kısacası Suriye halkı bugün büyük bir tarihsel sorumlulukla karşı karşıyadır; dikkat edin bu, siyasi uygulamalarında İslam’dan yüz çeviren, Şam Devrimi’nin pusulasının yönünü saptıran ve onu sömürgeci kafire teslim eden iktidar ekibinin elini tutmaktır. Zira onlar, İslami hayatı yeniden başlatmak başta olmak üzere devrimin hedeflerini gerçekleştirmeye devam etme sorumluluğuyla karşı karşıyadırlar; bu da İslam akidesine dayanan ve anayasa ile yasalarında sadece Allahu Teala'nın şeriatını esas alan devleti kurmakla mümkündür. Dolayısıyla tiran rejimin devrilmesinin, devrimin sonu ve amacı olarak kabul edilmesi caiz olmaz; ancak bunun, suçlu laik ajan rejimden, egemenliğin Allahu Teala'nın şeriatına ve otoritenin de sadece ümmete ait olduğu İslami bir sisteme geçiş yolunda atılan bir adım olması gerekir.

Allahu Teala'nın Rasulü Musa Aleyhisselam'ın lisanı üzerinden söylediği şu kavlinde Suriye halkı ve hepimiz için bir ibret vardır: عَسَىٰ رَبُّكُمْ أَن يُهْلِكَ عَدُوَّكُمْ وَيَسْتَخْلِفَكُمْ فِي الْأَرْضِ فَيَنظُرَ كَيْفَ تَعْمَلُونَ “(Musa), «Umulur ki Rabbiniz düşmanınızı helâk eder ve onların yerine sizi yer yüzüne hakim kılar da nasıl hareket edeceğinize bakar» dedi.” [Araf 129]

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Ahmed El-Kasas

Batı’nın Dış Politikası ve Ezilen Küçük Etnik Gruplar

Profesör Wael Hallaq, "İslam Hukukuna Giriş" adlı kitabında, sömürgeci Batı’nın yükselişi ile şeriatın İslam beldelerinde toplumsal bir sistem olarak parçalanması arasındaki tarihsel ilişkiyi izlemektedir. Batılı güçlerin Osmanlı Hilafetine siyasi ve ekonomik müdahaleyi meşrulaştırmak için kullandıkları stratejilerden biri, eşitliği ve medenileştirme mesajını güçlendirme kisvesi altında küçük dini etnik grupların durumunu kullanmaktı.

Özellikle Fransa, İngiltere ve Avusturya olmak üzere Batılı güçler, Osmanlı Hilafetine; gayrimüslim küçük etnik gruplara Batılı yönetim mefhumlarına göre belirlenmiş resmi yasal haklar tanıması için baskı yapmıştır. Zira bu grupların, Müslüman tebaanın durumu ile eşit bir statü ve koruma talep ettiklerini iddia ettiler. Bu iddialar, Batılı güçlerin kendilerini insani "davaların savunucusu" olarak tasvir etmeleriyle birlikte ortaya atıldı. Zira Osmanlı hukuk sisteminin (şeriat) modern sistemden, düzenden ve hukuktan yoksun olduğunu iddia ettiler. Dolayısıyla müdahalelerini, Osmanlı Hilafetini "Avrupa kültürü, bilimi ve sermayesi" ile uyumlu hale getirmek için gerekli bir çaba olarak gerekçelendirdiler.

Böylece Batılı güçler, Osmanlı Hilafeti altındaki Hristiyanlar ve Yahudiler için özgürlükleri savundular. Nitekim Osmanlı Hilafeti, 1839 Gülhane Hatt-ı Hümayunu ve 1856 Islahat Fermanı gibi büyük reformları hayata geçirmek için baskılara maruz kaldı. Bu fermanlar, dinlerine bakılmaksızın tüm tebaaya resmî eşitlik tanımıştı; bu ise Osmanlı'nın iç politikasının bir sonucu değil, büyük ölçüde Avrupa'nın dayatması olan bir uygulamaydı. Söz konusu reformlar, demokrasiye yönelik gerçek bir ilgiyle çok da bağlantılı değildi; aksine Avrupa’nın ekonomik ve siyasi çıkarlarına aracılık etmek için çalışacak bir nüfus kesimi yetiştirmeye yönelik bir stratejiden ibaretti. Ayrıca bu fermanlar, özellikle de Gülhane Hatt-ı Hümayunu, Osmanlı pazarlarını Avrupa'nın istismarına açmış; bu da Osmanlı Hilafetini fiilen Batı sanayisi için bir ham madde tedarikçisine dönüştürmüştü.

Profesör Wael Hallaq, kitabının 99. sayfasında şöyle diyor: “1853-1856 Kırım Savaşları’nın sona ermesiyle birlikte Osmanlılar, hem siyasi olarak (Ruslara karşı askeri destekleri nedeniyle) hem de mali olarak (İngilizlerin İstanbul’a sağladığı büyük krediler nedeniyle) Fransa ve İngiltere’ye daha fazla borçlandılar. Bu borçlar İstanbul üzerinde ağır bir tahakküm baskısına dönüşmüş olup, bu da 1856 Islahat Fermanı ile somutlaşan başka tavizler silsilesine yol açmıştır. 1839 tarihli ve Osmanlı devletinin önde gelen devlet adamları tarafından hazırlanan öncekinin aksine 1856 Fermanı, Fransa, İngiltere ve Avusturya büyükelçileriyle yapılan yoğun istişarelerin ardından formüle edilmiş, İslam'ın hükümlerinden daha da uzaklaşılmış ve Kur’an veya şeriattan bir kez bile bahsedilmemişti. Örneğin Avrupa tarzı temsilî bir hükümete ve Müslüman olmayan küçük etnik gruplara (tekrar Batılı yönetim mefhumlarıyla tanımlanmış şekilde) Hilafetteki Müslüman tebaayla eşit düzeyde resmî haklar tanınmasına odaklanılmıştır.”

Bu, Batılı bir gücün veya yöneticinin dış politikasını küçük etnik gruplara duyduğu ilgiyi ifade ederek meşrulaştırdığı tarihteki ilk örnek olmamıştır. Aynı stratejiyi Papa II. Urbanus’un Birinci Haçlı Seferi çağrısında da görmekteyiz. Zira belirttiği nedenlerden biri, Doğu Hristiyanlarının İslami yönetimin altında maruz kaldıkları iddia edilen zulümdü. Nitekim tarihi incelersek, Batılı güçlerin bu stratejiyi defalarca kullandığını görürüz. Öyle ki modern çağda bu strateji, Amerika'nın dış politikasının temel taşlarından biri hâline gelmiştir.

Prof. Candice Lukasik, “Şehitler ve Göçmenler” adlı kitabında, ABD dış politikasında “ezilen azınlık” kavramının, emperyalist genişlemeyi meşrulaştırmak ve “Soğuk Savaş sonrası Hristiyanlık ile İslam arasındaki medeniyetler çatışmasını” çerçevelemek için nasıl kullanıldığına dair ayrıntılı bir inceleme sunmaktadır. Bu fikir, ABD’nin ulusal güvenlik politikasının dönüşümünü ve misyonerliğin komünizmden İslam’a odaklanmasını kolaylaştırmıştır. İncil anlatıları daha önce Sovyet yönetimi altındaki Hristiyanlara odaklanırken, Soğuk Savaş'ın sona ermesi haritaların yeniden çizilmesine olanak sağlamış ve artık odaklanma "10/40 Penceresi"ne (ekvatorun 10 derece ile 40 derece kuzeyi arasındaki, Orta Doğu'yu ve Asya'nın büyük bölümünü kapsayan coğrafi bölgeye atıfla bulunularak) kaymıştır; böylece İslam, milyarlarca insanı "köleleştiren" toplumsal bir sistem olarak tasvir edilmiştir. Bu yeni dünya düzeni Amerika’yı, özellikle radikal İslam’ın gölgesindeki diğerlerini despotluktan kurtarmakla görevli bir kurtarıcı güç olarak konumlandırmıştır.

Bu fikir, 1998 tarihli ABD Uluslararası Din Özgürlüğü Yasası (IRFA) ile resmi olarak pekiştirilmiştir. Bu yasa, Dışişleri Bakanlığı bünyesinde Uluslararası Dini Özgürlük Ofisi'ni kurmuş ve Orta Doğu'daki Hristiyan aktivistlerden, muhafazakâr siyasetçilerden ve Hudson Enstitüsü ile Freedom House gibi düşünce kuruluşlarındaki meslektaşlardan oluşan bir koalisyon tarafından da desteklenmiştir. Yasa, Amerika’nın din özgürlüğünü diğer ülkeleri azarlamak için bir ölçüt olarak kullanmasına izin vermiş olsa da, Suudi Arabistan ve Yahudi varlığı gibi stratejik müttefiklere muafiyetler tanımıştır.

Bununla birlikte, bu "ezilen azınlık" fikrinin kullanımı yalnızca küçük dini etnik gruplar için geçerli değildir. Profesör Joseph Massad, “Liberalizmde İslam” adlı kitabında, Batı liberalizminin İslam beldelerinde eşcinselleri kurtarma misyonunu, küçük dinî etnik gruplar (ve Afganistan'ın durumunda gördüğümüz gibi kadınlar) için kullanılan kalıplarla aynı şekilde nasıl kullandığını ortaya koymaktadır. Bu kurtarma fikri, ABD hükümetinin politikasında kurumsal bir nitelik kazanmıştır. Örneğin Obama yönetiminin 2011’deki açıklaması, ABD’nin dış yardımlarını, devletin Batı’nın “cinsel haklar” anlayışına bağlılığı ve belirli cinsel kimliklerin korunmasıyla ilişkilendirmişti. Nitekim cinsel haklar, Küresel Güney’e müdahale etmek için bir bahane olarak kullanılmıştır.

Tüm bu durumlar, küçük etnik grupların korunması çağrısına eşlik eden daha geniş jeopolitik ve ekonomik hedeflerin yattığını gösteren iyi düşünülmüş bir stratejiyi ortaya koymaktadır. Dahası bunlar, Batı’nın “kurtarma” ve “özgürleştirme” iddialarının sadece stratejik çıkarlara hizmet ettiğini ortaya koyarak, uluslararası politikanın ikiyüzlü doğasını ifşa etmektedir.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Halil Musab – Pakistan

Dünyadaki olayların gidişatını takip eden biri, gerek askeri gerekse siyasi olsun Amerika’nın Müslüman topraklarında giderek daha fazla nüfuz kurduğuna dair haberlerin televizyon kanallarının ve haber sitelerinin gündemini işgal ettiğini görür. Başta Amerika’nın İran savaşı olmak üzere Katar ve Pakistan’ın yürüttüğü arabuluculuklar, Lübnan’daki müzakereler, ABD’nin Suriye’ye yönelik müdahaleleri, Amerika’nın Yahudi varlığının Suriye’ye saldırılarına verdiği destek, Yemen ve Suudi hanedanı yöneticilerinin Yemen’deki rolü, Sudan ve burada savaşan iki Amerikan ajanı, Mısır ve Gazze’deki rolü, Ürdün, Suudi Arabistan, Katar, Bahreyn, Kuveyt, Birleşik Arap Emirlikleri, Irak, Suriye ve Türkiye’deki askerî üsleri, elçilerinin ve özel temsilcilerinin orada burada yürüttüğü faaliyetler bu haberlerin başında gelmektedir. Bunlara, Yahudi varlığındaki Amerikan büyükelçisinin sanki Yahudilerin sözcüsüymüş gibi konuşmasını da ekleyebiliriz. Bunlar, sayısız örneklerden sadece bir kaçıdır.

Ey Müslümanlar! Size ne oluyor öyle?! Yöneticilerinizin Amerika’ya ve Batılı devletlere olan sadakati gün gibi aşikardır, beldelerinizdeki asıl aktörün kim olduğu ortadadır ve servetlerinizi kimin yağmaladığı açıkça bellidir.

Ey Müslüman ülkelerin orduları! Halkınız sefalet ve yoksulluk içinde kıvranırken; Ruveybida yöneticilerinizin Amerika’ya hizmette yarışmalarına, onun emirlerini harfiyen yerine getirmelerine ve Amerika’yı beldelerinize ve servetlerinize musallat etmelerine daha ne kadar sessiz kalacaksınız? Üstelik yöneticileriniz yaptıklarından ve işledikleri suçlardan utanmak şöyle dursun, bunları gözümüzün içine soka soka açıktan işlemektedirler. Daha ne zamana kadar sessiz kalacak ve bu münkerlere dur demeyeceksiniz?

Düşüncede doğru ameli kaide şudur: Vakıayı duyumsamak (ihsas) düşünceyi, düşünce de bir gaye için bir eylem doğurmalıdır. Ruveybida yöneticilerin vakıasını ve Amerika’nın Müslüman beldeleri üzerindeki açık hegemonyasını duyumsamak, gerçek değişim üreten doğru düşünceyi gerektirir. Bu değişim Allah Subhânehu ve Teâlâ’yı razı edecek, ümmetin maslahatlarını gerçekleştirecek, yönetimin yeniden kendi eline geçmesini sağlayacaktır. Böylece ümmet Allah’ın Kitabı ve Rasûl SallAllahu Aleyhi ve Sellem’in Sünnetine göre kendini yönetmeye başlayacak, İslam’ı bütün insanlığa taşıma misyonunu tamamlayacak, zararlı yöneticiler ve efendileri için değil, bizzat kendisinin faydalanması için gasbedilen servetlerini geri alacaktır.

Ey Müslümanlar! Dostu sevindirmeyen, düşmanı korkutmayan bu kötü vakıadan ancak Nübüvvet metodu üzere Hilafet Devleti’ni kurarak kurtulabilirsiniz. Hilafet, Allah Subhânehu ve Teâlâ’nın çalışan mümin kullarına bir vaadi, Rasûl SallAllahu Aleyhi ve Sellem’in de bir müjdesidir. Hilafet, halkına asla yalan söylemeyen bir öncü olan Hizb-ut Tahrir’in ikamesi için çalıştığı bir devlettir. Haydi siz de onu ikame etmek için Hizb-ut Tahrir ile birlikte çalışmaya koyulun! Çünkü bunda dünya ve ahiretin izzeti vardır, Allah’ın rızası ise daha büyüktür.