Osmanlı Hilafeti döneminde Müslüman ordusunun gücü öyle bir seviyeye ulaşmıştı ki, Avrupalı Haçlı ordularıyla toplu halde bile savaşa biliyordu. Hatta 15. yüzyılın ortalarında, Hilafet Devleti’ni tehdit edebilecek bir Avrupa askeri ittifakı kurma hayallerini yerle bir etmişti. Türkiye’nin 7-8 Temmuz tarihlerinde Ankara’da ev sahipliği yaptığı NATO ise, Avrupa ve Amerika’nın güvenlik ve çıkarlarını korumayı amaçlayan açık bir askeri doktrin üzerine kurulmuştur. Türkiye’yi kontrol altında tutmak, hatta ordusunu Afganistan örneğinde olduğu gibi çıkarları gerektirdiğinde savaşlara sürmek ve Kıbrıs örneğinde olduğu gibi harekete geçmesini engellemek de bu doktrin arasında yer almaktadır.

Bu yüzden, Türkiye Cumhurbaşkanı’nın başkent Ankara’da düzenlenen NATO Zirvesi’nin ana oturumunun açılışında yaptığı konuşmada “Avrupa’daki en büyük kara ordusuna sahip ülke olarak yeteneklerimizi ihtiyaç duyulan aşamada İttifak’ın hizmetine sunmanın gayretindeyiz.” dediğini duymak, bir müminin kalbini hüzün ve kederle neredeyse paramparça etmektedir.

Müslümanların başındaki Halifeler, özellikle de Osmanlı halifeleri, büyük bir hikmet ve basiret sahibiydiler. Bu nedenle kendilerine karşı oluşturulabilecek her türlü askerî ve siyasî ittifakı boşa çıkarmaya büyük önem verirlerdi. Sultan II. Abdülhamid Rahimehullah, Haçlı askerî ittifaklarını sürekli başarısızlığa uğratmış; hatta sürgünde bulunduğu dönemde bile Halife’ye ve çevresindekilere Hilafet Devleti’ni kuşatan askerî ittifakların nasıl dağıtılacağı konusunda siyasî tavsiyelerde bulunmuştur. Faruk Ömer İbnü’l Hattab RadıyAllahu Anh şöyle demiştir:

نحن قوم أعزَّنا الله بالإسلام فمهما ابتغينا العزَّة في غيره أذلَّنا الله “Biz, Allah’ın bizi İslam ile izzetlendirdiği bir kavimiz. İzzeti başka yerlerde ararsak, Allah bizi zillete düşürür.” Evet, bizler izzetli idik; dünyanın kralları bizden korkar ve rızamızı umarlardı. Ordularımız sömürgecilerin uykularını kaçırır, her zorba ve müstekbir bizden korkardı. Dinimiz sayesinde izzetli, imanımız sayesinde güçlüydük; İslam’ı bir rahmet ve hidayet risaleti olarak dünyaya yaymak için dünyayı kolaçan ederdik. Hilafetimiz yıkıldığında ise yöneticilerimiz Batı’nın ve sömürgeci liderlerin rızasını umar hale geldiler; düşmanları ve saldırgan ittifakları Müslüman topraklarında ve kalbinde ağırlamakla övünür oldular!

Bugün Türkiye; halkının İslam’a olan sevgisi, Müslümanların Türkiye’ye duyduğu sevgi, sahip olduğu insan kaynakları, doğal zenginlikleri, askeri kapasitesi ve coğrafi konumu nedeniyle tıpkı eski günlerinde olduğu gibi yeniden Hilafet’in o ihtişamlı günlerine dönebilecek güçtedir.

Dün Yahudi Başbakanı Netanyahu yaptığı açıklamada, Türkiye’yi ve kapasitesini küçümsemiş, Cumhurbaşkanını hedef alan şu ifadeleri kullanmıştır: “Erdoğan, İsrail’i yok etmek ve yeniden Kudüs’ü ele geçirmek istediğinden bahsediyor. Sanırım Osmanlı’nın 400 yıllık yönetiminin sona erdiğini unuttu. Bugün güçlü bir İsrail Devleti var. Hiç kimsenin varlığımızı ya da güvenliğimizi tehdit etmesine izin vermeyeceğiz. Neler yapabileceğimizi de gösterdiğimizi düşünüyorum.” Allah düşmanı Netanyahu, Müslümanların gücünün sırrını biliyor ve Erdoğan’a, o övünç ve güç kaynağının artık yok olduğunu, Erdoğan’ın yönettiği Türkiye’nin artık Hilafet’in var olduğu zamandaki gibi olmadığını hatırlatıyor.

NATO üyeliği hem şer’î hem de siyasî açıdan büyük bir yanlıştır. NATO Zirvesi’ne ev sahipliği yapmak utanç vericidir. Türkiye’deki Müslüman ordusunun ve sahip olduğu askerî gücün NATO’nun hizmetine sunulmasıyla övünmek ise alçaklıktır. Zira bir Müslümanın küfür ve ehli uğruna savaşması, onları savunması veya kâfirlerin kendisi üzerinde bir yol bulmasına izin vermesi asla caiz değildir. Allah Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmuştur:

وَلَنْ يَجْعَلَ اللَّهُ لِلْكَافِرِينَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ سَبِيلاً “Allah, müminlerin aleyhine kâfirlere hiçbir yol vermeyecektir.” ^{[Nisa 141]}

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تَتَّخِذُواْ الْيَهُودَ وَالنَّصَارَى أَوْلِيَاء بَعْضُهُمْ أَوْلِيَاء بَعْضٍ وَمَن يَتَوَلَّهُم مِّنكُمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ إِنَّ اللّهَ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ “Ey inananlar! Yahudi ve Hristiyanları dost edinmeyin. Onlar birbirlerinin dostlarıdırlar. Sizden kim onları dost edinirse, kuşkusuz o da onlardandır. Şüphesiz Allah, zalimler topluluğunu doğruya iletmez.” ^{[Maide 51]}

Bu tür ittifaklara karşı takınılması gereken doğru tavır, onları güçlendirmek ve sağlamlaştırmak değil, aksine parçalayıp dağıtmaktır. Bu sebeple Türkiye’deki samimi Müslümanlara, özellikle de Fatih Sultan Mehmet Han ile Sultan II. Abdülhamid Han’ın torunları olan kahraman Türk ordusuna düşen görev; Raşit bir Halifeye biat ederek Türkiye’yi yeniden İslam’ın ve Müslümanların merkezi, dinin kalesi ve insanlık için bir hidayet meşalesi hâline getirmek üzere hemen harekete geçmeleridir. Halife, bizi o şanlı günlerimize ve o yüce geçmişimize geri döndürecek, bu Haçlı ittifaklarını ve onların sömürgeci devletlerini yerle bir edecektir.

Bu mantığa göre; başörtüsü takan bir kadın belediye zabıta memuru (BOA), başörtüsü takmayan bir memura göre tarafsız değildir ve daha az profesyoneldir. Halkın Özgürlük ve Demokrasi Partisi’nin (VVD) mahalle kolluk görevlilerinin görünür dini semboller taşımasına karşı sunduğu yasa teklifinde savunduğu şeyin özü tam olarak budur. Bu yasa, bir tarafsızlık ve hükümete güven meselesi gibi sunulsa da; meseleye derinlemesine bakanlar farklı bir tablo görmektedirler: Bu, doğrudan İslam’ı ve özellikle de Müslüman kadını hedef alan bir yasadır.

Bu tartışmanın tam da korona virüs krizi sırasında yeniden alevlenmiş olması dikkat çekicidir. O dönemde Hollanda; çökmüş bir sağlık sistemi, ekonomik istikrarsızlık, insanlar ve şirketler üzerinde muazzam bir baskı ile mücadele ediyordu. Tüm bu yakıcı sorunların ortasında Özgürlük Partisi (PVV), enerjisini az sayıdaki Müslüman kadının kılık kıyafetine kısıtlama getirmeye adamayı yeğlemişti. Böylesi bir dönemde bu konuya öncelik verilmesi basit bir ayrıntı değil, süreklilik arz eden İslam karşıtı bir gündemin açık göstergesiydi. Bugün de VVD, başörtüsüne yönelik kapsamlı bir yasak getirme çabalarını sürdürmektedir.

Bu önlem, Müslüman kadınların taktığı basit bir kumaş parçasıyla sınırlı olmayıp, İslam’ın görünür bir şekilde ifade edilmesini hedef almaktadır. Dolayısıyla tartışmanın özü, üniforma kuralının çok daha ötesine geçmektedir. Bu tür önlemlerin arkasında daha geniş bir seküler varsayım yatmaktadır: Seküler dünya görüşünün tarafsız ve evrensel ölçü olduğu, bütün dinî inançların buna göre değerlendirilmesi gerektiği düşüncesi. Laiklik kendisini nesnel ve tarafsız gibi pazarlasa da; aslında tarihsel olarak şekillenmiş, dinin toplumdaki rolüne dair kendi temelleri, normları, değerleri ve görüşleri olan belirli bir dünya görüşünü temsil eder.

Sekülerizm kendisi de sübjektif (öznel) bir kanaat olduğundan, diğer hayat görüşlerine karşı asla “tarafsız” bir konumda duramaz. Devlet, bu fıtri tarafgirliğini gizlemek için tarafsızlık kavramını siyasi bir silah olarak kullanmaktadır. Tarafsız bir hükümet maskesi altında, seküler normdan her türlü sapma aktif bir şekilde cezalandırılmaktadır. Dinî sembol taşımayan seküler bir kamu görevlisi de aslında belirli bir dünya görüşünü temsil etmektedir: Dinin kamusal alandan çekilip özel alana hapsedilmesi gerektiği inancını. Bu nedenle seküler kıyafet kuralları da tarafsız ve nesnel değildir; kendi dünya görüşlerine bağlıdır.

Bu tür yasakların sözde kadın haklarına ve özgürleşmeye katkı sağladığı sıkça iddia edilmektedir. Gerçek ise bunun tamamen aksidir. Müslüman kadın için İslam; düşünsel bir inanç, kimliğinin, onurunun ve özgürlüğünün kaynağıdır. Baskı dinden değil, onu dinî yükümlülüğü ile mesleği arasında seçim yapmaya zorlayan seküler düzenden kaynaklanmaktadır.

Başlangıçta Müslüman kadınlar bu şekilde polis teşkilatından dışlanmıştır; şimdi ise aynı şeyin toplum kolluk görevlileri için gerçekleşmesi riski gündemdedir. Müslüman kadınları baskıdan koruduğunu iddia eden, fakat aynı zamanda onları marjinalleştiren, dışlayan ve kısıtlayan bir hükümet, aslında asıl sorunun ta kendisidir.

Bu nedenle toplum kolluk görevlilerinin başörtüsü takmasını yasaklama girişimi, tarafsızlık adına verilen ilkeli bir mücadele değildir. Aksine bu, Müslüman kadınların dini görünürlüğünün adım adım sınırlandırıldığı ve bu ayrımcı kısıtlamanın “koruma”, “özgürlük” ve “ilerleme” adı altında sunulduğu daha geniş bir sürecin parçasıdır.

Haber-Yorum

Kişi Alçaklığı Kabullenirse, Aşağılanmak Ona Kolay Gelir

Haber:

Medya kuruluşlarının ABD Başkanı Trump'a yönelik aktardığı iğrenç bir manzara; zira Suriye Geçici Cumhurbaşkanı Colani Trump'ın yanına boyun eğmiş bir şekilde oturmuş ve Trump da ona, Yahudi varlığına başka hiç kimsenin vermediği şeyleri verdiğini gururla açıklıyor; zira onlara Kudüs ile Golan'ı vermiş ve onları güçlü bir şekilde destelemiştir. Bu küstah açıklama karşısında Colani'nin sergilediği aşağılayıcı sessizlik, destekçilerinin akıllarını şaşkına çevirmiş ve Müslümanlar arasında geniş çaplı bir tepki dalgasına yol açmıştır.

Yorum:

Kur’an-ı Kerim, şeytanın adımlarının takip edilmesi konusunda bizleri her zaman uyardığı gibi tertemiz Nebevi Sünnet de, uygun bir zamanda durup geri dönebileceklerini sandıkları için dinlerinden ödün vererek bu adımları takip edenlerin siretini bizlere aktarmıştır! Oysa onlar, taviz vermenin istediğin zaman geri dönebileceğin düz bir yol olmadığını, aksine kaygan ve dik bir yokuş olduğunu bilmiyorlar; zira bu yolda birkaç adım atan kişi uçuruma doğru sürüklenir ve dibe çarpıp boynunu kırana kadar giderek artan bir hızla yuvarlanır.

İnsanların geneli arasında, Colani'nin gerçekliği ve onun ve onunla birlikte olanların fikri değişim ve yeniden değerlendirme başlığı altında kabul ettikleri ve şeriatın hakim kılınması, İslam davalarına yardım edilmesi ve iki güzellikten birini talep ederek kafirlere karşı cihat edilmesine çağrısında bulundukları köklü kültürel mirası terk ettikleri rolleri, artık daha net bir şekilde ortaya çıkmıştır. Nitekim onun kendisi için geldiği şeyin ana hatları netleşmiş ve birçok kişi, Beşar’ın kaçmasının ardından El Cezire muhabiri Ahmed Mansur’un meşhur konferansında kastettiği şeyleri anlamıştır; zira o konferansta şöyle demişti: “Şara, yıllardır İdlib’i, yardım ve basın heyetleri kılıfıyla ziyaret eden uluslararası istihbarat teşkilatlarına açmış ve onlara “güvenceler” vermiştir; eğer bu güvenceler olmasaydı saldırıyı caydırma savaşı başlatılamazdı!”

Gerçekten utanç verici olan ise, hâlâ Colani'nin tavizlerini haklı çıkaranların olmasıdır; sanki Allah onların basiretini kör etmiş ve gözlerini gerçeği görmekten alıkoymuş gibi; bu gerçek ise, laik yönetimde görülen pratik uygulamalarla, şebbihaların yeniden devreye sokulmasıyla ve Haçlıların ümmetimizin kanını en yoğun şekilde döktüğü dönemde onların dost edinilmesiyle sınırlı kalmamış; aksine Trump ve yardımcıları, o ve Erdoğan sayesinde getirdikleri bu hükümetin kendi iradelerine boyun eğdiğini, projelerini uyguladığını ve kendilerine hizmet ettiğini durmadan dile getiriyorlar. Nitekim günler, Müslüman Suriye halkının evcilleştirilmesi ve Batı’ya köleliği kabul etmesi için uysallaştırılması, hatta zorunluluk, zararın defedilmesi ve karşı koymaktan aciz kalma gerekçesi altında Batı’nın gelecekteki projelerine hizmet etmeye katılma gibi bir projeyle karşı karşıya olduğumuzun sürekli teyit edilmesiyle geçmektedir.

Bu bağlamda şu meşhur söz ne kadar de doğrudur: Kişi alçaklığı kabullenirse, aşağılanmak ona kolay gelir… Ölü birisi yarasından acı hissetmez.

Vallahi artık aklıselim olanların ahmakların elini tutmasının ve Şam halkının, yırtık daha fazla genişlemeden ve din ve kan tüccarları, dinimizden, toprağımızdan ve izzetimizden geriye kalanları satmadan ve pişmanlığın bir fayda vermeyeceği gün gelmeden önce Rablerine itaat etmeye, dinlerine bağlı kalmaya ve ümmetlerinin davalarına geri dönmesinin zamanı gelmiştir.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Şeyh Adnan Mezyan

Ankara'daki NATO Zirvesi

Avrupa'nın Yeniden Silahlanması Mı Yoksa Uluslararası Düzenin Yeniden Şekillenmesinin Başlangıcı Mı?

Ankara’da düzenlenen Kuzey Atlantik Antlaşması (NATO) zirvesi, sadece güvenlik ve askeri gelişmeleri ele almak üzere düzenlenen rutin bir toplantı değildi; aksine Batı’nın, askeri gücün yeniden inşası, ekonominin yeniden yapılandırılması ve Sovyetler Birliği’nin çöküşünden sonra ortaya çıkana hiç benzemeyen yeni bir dünyaya hazırlık başlıklı yeni bir stratejik aşamaya girdiğinin dolaylı bir ilanı gibi görünüyordu.

Zirveden çıkan kararlar ve bunun öncesinde ortaya konan Avrupa ve ABD’nin yönelimleri, Ukrayna’daki savaşın artık geçici bir olay olmadığını, aksine Avrupa'nın güvenliğini yeniden tanımlayan ve Batılı başkentleri, “ucuz barış” döneminin sona erdiğine ve askerî caydırıcılığın yeniden siyasi ve ekonomik istikrarın temeli hâline geldiğine ikna etmeye sevk eden tarihî bir dönüm noktası olduğunu teyit etmektedir.

Ancak zirvenin bünyesinde taşıdığı en tehlikeli şey, askeri harcamaların artırılacağı ya da Ukrayna’ya desteğin devam edeceği yönündeki açıklamalar değildi; aksine bizzat Avrupa ekonomisinin, “yeniden silahlanma ekonomisi” olarak tanımlanabilecek yeni bir aşamaya gireceğinin zımnen kabul edilmesiydi. Zira savunma sanayisine pompalanacak milyarlar, havadan gelmeyecektir; aksine yüksek borç yükü, ekonomik yavaşlama, nüfusun yaşlanması ve enerji krizlerinin yanı sıra Avrupa sanayisinin ABD ve Çin karşısında rekabet gücünün gerilemesi nedeniyle zaten ağır bir yük altında olan bütçelerden kesilecektir.

İşte burada büyük bir çelişki öne çıkmaktadır; zira Avrupa bugün, eşi benzeri görülmemiş ekonomik zorluklarla karşı karşıya kaldığı bir zamanda İkinci Dünya Savaşı’nın sona ermesinden bu yana en büyük silahlanma sürecinin finanse edilmesini talep etmektedir. Dolayısıyla savunma harcamalarındaki artış, borçlanmanın artması, yeni vergilerin getirilmesi ya da hizmet harcamalarının bazı yönlerinin azaltılması anlamına gelmektedir; bu seçenekler ise, bazı Avrupa ülkelerinde iç siyasi baskılara yol açabilir ve halkçı hareketlerin yükselişini ve toplumsal protestoları körükleyebilir.

Aynı zamanda Amerika’nın ittifak içindeki yükleri yeniden dağıtmayı başardığı görülmektedir; zira ABD, NATO liderliğinden vazgeçmiyor ama Avrupalı müttefiklerini, kıtanın savunma maliyetinin büyük kısmını üstlenmeye yönlendirirken, önümüzdeki on yıllarda ekonomik ve teknolojik açıdan en büyük rakibi olarak gördüğü Hint-Pasifik bölgesindeki Çin ile stratejik yüzleşmeye giderek daha fazla yoğunlaşmaktadır.

Diğer bir açıdan Avrupa’nın yeniden silahlanması, sadece askerî bir proje değil, aksine aynı zamanda ekonomik bir projedir. Zira savunma sanayilerinin canlandırılması; fabrikaların yeniden faaliyete geçirilmesi, bilimsel araştırmaların teşvik edilmesi, istihdam olanaklarının oluşturulması ve yatırımların ileri teknoloji sektörlerine yönlendirilmesi anlamına gelmektedir. Ancak bu büyüme, kalkınma ekonomisiyle bağlantılı olmaktan daha çok çatışma ekonomisiyle bağlantılı olacaktır; bu da Avrupa’nın, onlarca yıldır kendisini ayrıcalıklı kılan ekonomik ve sosyal modelini koruma kabiliyeti konusunda soru işaretleri uyandırmaktadır.

Türkiye ise zirveden her zamankinden daha önemli bir konumda çıkmıştır. Bu hassas aşamada bu toplantıya ev sahipliği yapmak üzere Ankara’nın seçilmesi, ister Karadeniz, ister Doğu Akdeniz, ister Kafkasya isterse Orta Doğu ile ilgili olsun, Türkiye’nin coğrafi konumunun Avrupa’nın güvenlik denklemlerinde vazgeçilmez bir unsur haline geldiğine dair Batı’da giderek artan bir farkındalığı yansıtmaktadır. Ayrıca Ankara ile Batı başkentleri arasındaki nispi yakınlaşma, geçmişteki anlaşmazlıkların kontrol altına alınmaya çalışıldığına ve Türkiye’nin gelecekteki güvenlik düzenlemelerine daha derin bir şekilde yeniden entegre edilmeye çalışıldığına işaret etmektedir.

Buna karşılık Moskova, bu gelişmeleri, çevreleme politikasından uzun vadeli bir yıpratma politikasına geçiş olarak değerlendirmektedir. Bu nedenle Rusya’nın askeri üretimini genişletmeye ve Çin, İran ve Kuzey Kore ile ortaklıklarını güçlendirmeye devam etmesi muhtemeldir; bu da dünyanın, her birinin kendine özgü ekonomik, teknolojik ve güvenlik sistemine sahip rakip bloklara bölünmesini pekiştirecektir.

Bu dönüşümlerin, büyük güçler arasındaki rekabet ne kadar şiddetlense de stratejik ağırlığı giderek artan Ortadoğu’dan ayrı olması mümkün değildir. Çünkü bölge, sadece bir enerji kaynağı değil, aynı zamanda küresel ticaret yollarının, deniz ulaşım koridorlarının, yatırımların ve lojistik projelerin de önemli bir kavşağı haline gelmiştir. Bundan dolayı uluslararası düzenin yeniden şekillenmesi, ortaklıklarını çeşitlendirmeye ve tek bir eksene bağımlı kalmaktan kaçınmaya çalışacak olan bölgedeki ülkelerin politikalarına doğrudan yansıyacaktır.

Ancak bugün yaşananlar, Ukrayna’daki savaşı ya da hatta NATO’nun geleceğini bile aşmaktadır. Zira dünya, küresel ekonominin açık küreselleşme aşamasından jeopolitik ekonomi aşamasına geçişiyle birlikte daha derin bir dönüşüme tanık olmaktadır; çünkü artık ulusal güvenlik kaygıları ticaret, yatırım, teknoloji, enerji ve tedarik zincirlerinin gidişatını belirleyen unsurlar haline gelmiştir. Artık kriter, sadece ekonomik yeterlilik değil; aksine krizlere karşı dayanıklılık kapasitesi, kaynakların güvence altına alınması ve stratejik sanayilerin kurulması, devletlerin gücünde belirleyici unsurlar haline gelmiştir.

Avrupa’nın yeniden silahlanması, bu büyük dönüşümün bir tezahüründen başka bir şey değildir. Tıpkı İkinci Dünya Savaşı’nın küresel ekonomiyi yeniden şekillendirdiği ve Soğuk Savaş’ın onlarca yıl süren uluslararası bir düzenin temellerini attığı gibi, Rusya-Ukrayna Savaşı da, tek kutupluluğun gerilediği, Amerika, Çin ve Rusya arasındaki rekabetin tırmandığı ve daha geniş manevra ve etki alanına sahip bölgesel güçlerin öne çıktığı yeni bir dünya düzenini kuracak kıvılcım olmaya aday gibi görünmektedir.

Buna göre Ankara’daki NATO Zirvesi gelecekte sıradan bir askeri toplantı olarak değil, aksine askerî gücün yeniden inşa edilmesi, ekonominin yeniden yapılandırılması, jeopolitiğin ekonominin önüne geçmesi ve sanayi ile askerî gücün uluslararası konumun öncelikli güvencesi hâline gelmesi gibi Batı’nın yeni bir dönemin başlangıcını ilan ettiği dönüm noktalarından biri olarak anılabilir.

Geriye gelecekteki sözleşmelerin şeklini belirleyecek şu soru kalıyor: Batı, bu devasa dönüşümü ekonomik ve toplumsal açıdan çok ağır bir bedel ödemeden finanse edebilir mi? Yoksa yeniden silahlanmanın maliyeti, istemese de, küresel ağırlık merkezinin daha çok taraflı ve Batı hegemonyasına daha az boyun eğen bir uluslararası düzene doğru kaymasını hızlandıracak mı?

Tek kutuplu dünya düzeninin çok kutuplu bir düzene dönüşmesi, tartışmasız kaçınılmaz bir süreç gibi görünmektedir. ABD’nin ekonomik hegemonyasının gerilemesi ve bunun dünyanın çeşitli ülkeleri üzerindeki etkilerinin genişlemesiyle birlikte uluslararası ilişkilerin, içerisinde farklı ittifakların şekillendiği ve kararlarında çok daha bağımsız yükselen güçlerin öne çıktığı yeni bir aşamaya tanık olması beklenmektedir.

Bu bağlamda Müslüman ülkelerin, şeriat ilkelerine dayanan bir vizyona göre daha geniş bir siyasi ve fikri birliğe ve İslami hayatın yeniden başlamasına yönelik beklentilerin gerçekleşmesi de dahil olmak üzere hadari rolünü yeniden kazanma ve İslami kimliğini temel alan bir kalkınma projesini inşa etme fırsatı giderek büyümektedir. Nitekim bu proje hazırlanmış olup, geriye sadece sahada uygulanması kalmıştır; bu proje ise, bilinçli bir İslami zihniyet taşıyan ve dini ve ahlaki sorumluluklarıyla uyumlu bir şekilde İslam ilkelerini vakıada pekiştirmek ve Müslümanların temel davalarına ilişkin bilinçlerini güçlendirmek için çalışan erkek ve kadınların çabalarına dayanmaktadır. Bu, her Müslüman erkek ve kadının üzerine vaciptir ki böylece Allah’ın rızasını nail olabilelim ve Allah'ın bizden razı olduğu şekilde O’nunla karşılaşabilelim.

Allahu Teala şöyle buyurmuştur: إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ أُولَٰئِكَ هُمْ خَيْرُ الْبَرِيَّةِ * جَزَاؤُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ جَنَّاتُ عَدْنٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَداً رَّضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ ذَٰلِكَ لِمَنْ خَشِيَ رَبَّهُ “İman edip salih ameller işleyenlere gelince, yaratılmışların en hayırlısı da onlardır. Onların Rableri katındaki mükâfatları, altlarından ırmaklar akan, içinde ebedî kalacakları sonsuz nimet ve mutluluk diyarı olan Adn cennetleridir. Allah onlardan razı olmuştur, onlar da Allah’tan. Bu mükâfat, Rabbinden korkup kalpleri O’nun saygısıyla ürperenler içindir.” [Beyyine 7-8]

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Nebil Abdulkerim