Esirler Medya Ofisi, Ekim 2026’da Yahudi varlığının hapishanelerindeki Filistinli kadın esirlerin, sözde “örgülü saç” gerekçesiyle ciddi saldırı ve ihlallere maruz kaldığını açıkladı. Bu saldırılar arasında bazı kadınların başörtülerinin kaldırılarak saçlarının kontrol edilmesi, 17 kadın esirin tecrit edilmesi ve örgülerini çözmeye zorlanması, yoğun biçimde göz yaşartıcı gaz ve ses bombaları kullanılması sonucu bazı kadın esirler boğulma tehlikesi yaşaması ve bazılarının bir saat boyunca yüzüstü yatmaya zorlanması yer aldı. Ayrıca 15 esirin bulunduğu bir koğuşa biber gazı sıkılması sonucu yaşlı esirlerin fenalaştığı, hamile bir esirin ise revire kaldırıldığı bildirildi. Kadın esirlere yönelik bu sistematik işkence, Filistin Esirler Kulübünün yayımladığı bir raporla aynı döneme denk geldi. Rapor; işgalci yetkililerin zindanlarında 88 kadının esir tutulduğunu, bunlardan 21’inin hiçbir suçlama veya yargılama olmaksızın “idari tutuklu” olarak barındırıldığını ve 7 Ekim 2023’ten bu yana gözaltı koşullarının giderek kötüleştiğini ortaya koydu.

Damon Hapishanesi’nde belgelenen ihlaller, kadın esirlerin yalnızca özgürlüklerinden mahrum bırakılmadığını; aynı zamanda sağlıklarının, onurlarının ve insani ilişkilerinin de hedef alındığını göstermektedir. Kadınlar tecrit, kötü muamele, tıbbi ihmal, ziyaret kısıtlamaları ve temel hakların sınırlandırılmasıyla karşı karşıya bırakılmaktadır. Hapishane yönetiminin temizlik malzemelerini kasıtlı olarak toplaması, yedek kıyafet verilmesini engellemesi ve kadınları en temel hijyen şartlarının dahi bulunmadığı bir ortamda bırakması sonucunda tutuklular arasında uyuz hastalığı (scabies) yayılmıştır. Baskınların, tecridin ve mahrumiyetin tekrar tekrar uygulanması; buna Yahudi varlığının sözde Ulusal Güvenlik Bakanı Ben Gvir’in talimatları doğrultusunda yürütülen baskıcı uygulamaların eşlik etmesi, kadın esirleri boyun eğdirmeyi ve direnme güçlerini kırmayı hedefleyen bir politikanın varlığını ortaya koymaktadır.

Kadın esirlerin karşı karşıya kaldığı bu acı ve nefret uyandıran tabloya karşı verilen tepkiler ise, burada yapılan birtakım çağrılar ve orada dile getirilen sözlü protestoların ötesine geçmemektedir. Kadın esirlere yönelik saldırıların derhâl durdurulması, mahremiyetlerinin ve onurlarının korunması, yaralı, hamile ve hasta kadınlara tıbbi bakım sağlanması ve ilgili uluslararası kuruluşların tutukluluk koşullarını incelemesine izin verilmesi yönünde çağrılar yapılmakla yetinilmektedir. Filistin Yönetimi ise tüm bunlara karşı kör ve sağır kesilmektedir! Çünkü kendi içindeki güç mücadeleleriyle, yasama seçimleriyle, insanların geçim kaynaklarını ve servetlerini yağmalamakla, iyiliği emredip kötülükten sakındıranların peşine düşmekle ve uluslararası platformlarda yardıma, desteğe ve himayeye dilenen utanç verici taviz politikasını sürdürmekle meşguldür!

Ey dünyanın her yerindeki Müslümanlar! İffetli ve pak hanım kardeşleriniz, başörtülerinin zorla açılmasına kadar varan zulüm ve onur kırıcı muamelelere maruz kalırken sizler hâlâ sessiz mi kalacaksınız?! Kadınların onur ve namuslarına yönelik en küçük saldırıyı dahi kabul etmeyen Kureyş’in kâfirlerinde bile bulunan hamiyet, mertlik ve namus hassasiyeti nerede?! Allah’ın en aşağılık mahlukatının kadınlarımıza işkence ettiğini gördüğünüz halde neden onların yardımına koşmuyorsunuz? Neden onların acılarını ve uğradıkları cürümleri görmezden geliyorsunuz? İslam’a ve İslamî kıyafete karşı savaşın bu denli kızıştığı bu gönlerde siz neredesiniz?! Allah Subhânehu ve Teâlâ’nın şu ayetinden haberdar değil misiniz?

وَمَا لَكُمْ لاَ تُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللّهِ وَالْمُسْتَضْعَفِينَ مِنَ الرِّجَالِ وَالنِّسَاء وَالْوِلْدَانِ الَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنَا أَخْرِجْنَا مِنْ هَـذِهِ الْقَرْيَةِ الظَّالِمِ أَهْلُهَا وَاجْعَل لَّنَا مِن لَّدُنكَ وَلِيّاً وَاجْعَل لَّنَا مِن لَّدُنكَ نَصِيراً “Size ne oluyor da, Allah yolunda ve “Ey Rabbimiz! Bizleri halkı zalim olan şu memleketten çıkar, katından bize bir dost ver, bize katından bir yardımcı ver” diye yalvarıp duran zayıf ve zavallı erkekler, kadınlar ve çocukların uğrunda savaşa çıkmıyorsunuz?” ^{[Nisa 75]}

Haydi Yahudi hapishaneleri ve zindanlarındaki kadınlarınızın ve namusunuzun yardımına koşun. Umulur ki Allah bundan sonra başka bir durum meydana getirir.

İslam sisteminin hayattan uzaklaştırılmasından ve kapitalist sistemin egemen olmasından bu yana dünya ahlaki bir kaosla, siyasi ve ekonomik sorunlarla boğuşmaktadır. Dini hayattan ayıran ve yegâne ölçüsü menfaat olan bir sistemden başka ne beklenebilir ki? Bu nedenle Irak gibi zengin kaynaklara sahip bir ülkenin ekonomik krizler, yaygın yoksulluk ve yüksek işsizlikle boğuştuğunu görmeye şaşırmamak gerek. Bütün bunların üstüne Irak’ın servetlerini yağmalayanlar, ekonomik krize ve mali açığa bir çözüm bulmak üzere oturup tartışmaktadırlar. Bu tartışmaların sonucunda Başbakan; mevcut seçeneklerin ya dış borçlanma ya da döviz kurunu yükseltmek olduğunu ifade etmiş, ardından en az zararlı olanın kur artışı olduğunu iddia ederek resmi dolar kurunu 1520 Irak Dinarı’na çıkarmıştır. Alınan bu karar da malların ve gıda maddelerinin fiyatlarının fırlamasına, Irak halkının zaten dayanılmaz olan acılarının katmerlenmesine ve insanların malları ile emeklerinin çalınması için yeni kapıların açılmasına yol açmıştır.

Ancak yalanın ortaya çıkması sadece birkaç gün sürmüştür. IMF Başkanı Kristalina Georgieva’nın açıklamasıyla, Irak hükümetinin yeni bir finansman programı için fona başvurduğu ortaya çıkmıştır. Bloomberg’in aktardığına göre Georgieva: “Irak’a mali destek sağlayacağız.” demiş ve ekonomik politikalar konusunda da destek verileceğini belirtmiştir. Burada bu meselenin tehlikesinin yalnızca faizle sınırlı kalmayacağına dikkat çekmek gerekir. Bu ucube Fon’un kararları ülkenin siyasetine ve ekonomisine açıkça müdahale etmeye kadar uzanmaktadır.

Akademisyen ve ekonomist İmad Abdul Latif, “Uluslararası Para Fonu (IMF), hiçbir sınırlama, şart, kural ve dayatma olmadan herhangi bir ülkeye bir sent dahi borç vermez.” demiştir. Abdüllatif’in detaylandırdığı üzere borçlanacak devlet; kamu harcamalarının kısılması, devlet desteklerinin (sübvansiyonların) kaldırılması, ekonomide kamu sektörünün rolünün küçültülmesi, özel sektöre sınırsız destek verilmesi, devlet memuru sayısının ve maaş yükünün bütçe üzerindeki ağırlığının azaltılması, sosyal koruma ağlarından yararlanacaklar için katı şartlar getirilmesi, emeklilik ve sigorta sistemlerinde (halkın aleyhine) “reform” yapılması ve yerel paranın döviz karşısındaki değerinin daha da düşürülmesi gibi ana başlıkları içeren bir “Niyet Mektubu” yazmak zorundadır. Bu son madde ise doların Irak dinarı karşısındaki değerinin mevcut seviyeden daha da yükselmesine yol açabilir.

Ey Müslümanlar! Nasıl ki sineğin pisliğinden bal elde edilemezse, işgalci kâfire bağlı işbirlikçi hükümetlerden ve yozlaşmış bir sistemden de ülkenin sorunlarına ve krizlerine gerçek çözümler beklenemez. Zira bizzat onlar hastalığın kaynağı ve belanın sebebidir!

Ey Müslümanlar! Eğer bütün sorunlarımıza etkili bir çözüm ve gerçek bir şifa istiyorsak, bu ancak insanın Yaratıcısının indirdiği ve kıyamete kadar semavi şeriatların sonuncusu olarak seçtiği İslam nizamının uygulanmasıyla gerçekleşebilir. Bu yüzden Hizb-ut Tahrir sizi, dünya ve ahiret saadetine nail olmak ve âlemlerin Rabbinin rızasına erişmek için Allah’ın şeriatını hâkim kılmak üzere ciddi ve samimi bir şekilde çalışmaya çağırmaktadır.

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اسْتَجِيبُوا لِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُمْ لِمَا يُحْيِيكُمْ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يَحُولُ بَيْنَ الْمَرْءِ وَقَلْبِهِ وَأَنَّهُ إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ “Ey iman edenler! Size hayat verecek şeylere sizi çağırdığı zaman, Allah’ın ve Rasûlü’nün çağrısına uyun ve bilin ki Allah, kişi ile kalbi arasına girer. Yine bilin ki, O’nun huzurunda toplanacaksınız.” ^{[Enfal 24]}

Haber-Yorum
Amerikan Hegemonyasının Altın Çağının Sonu: Doha Forumu Açıklamaları Üzerine Bir Okuma

Haber:

Tom Barrack'ın Doha'daki Ulusal Güvenlik Forumu'nun oturum aralarında yaptığı açıklamalar:

• Amerika artık dünyadaki hiçbir bölgenin güvenlik garantörü değildir.
• Washington'ın bugünkü rolü, karşılıklı beklentileri belirlemeye ve her tarafın sorumluluktan kendi payına düşeni üstlenmeye odaklanmaktadır.
• Artık hiçbir şey için kapsamlı garantiler söz konusu değildir; aksine karşılıklı saygı ve net mutabakatlar vardır.
• Amerika ayrılmıyor, aksine “gözetiyor.”
• Amerika kontrol etmeye çalışmıyor; çünkü kontrol etme yaklaşımı işe yaramadı.
• “İsrail'in” Suriye'deki askeri faaliyetlerinin tehlikesi; bunu durdurmak için Amerikan müdahalesini gerektirebilir. (Russia Today)

Yorum:

Katar'ın başkenti Doha'da düzenlenen Ulusal Güvenlik Forumu marjında, Amerika'nın Türkiye Büyükelçisi ve Suriye ile Irak Özel Temsilcisi Tom Barrack, birçok konuya değindiği uzun bir konuşma yaptı. Onun bu konuşmasından, hakikatinde mevcut Amerikan politikasının ana hatlarını ortaya koyan birtakım dikkat çekici noktalar çıkardık; nitekim bu politika “Önce Amerika” sloganına hizmet eden bir politikadır; dolayısıyla bugünden sonra bedava koruma da binek de yoktur.

Bu da Trump'ın daha önce, eski Amerika liderleriyle alay ettiği çok sayıdaki açıklamasında dile getirdiği şeydir; zira onların, Avrupa ve Orta Doğu da dâhil Amerika'nın müttefiklerini karşılıksız olarak korumak ve savunmak uğruna Amerikan hazinesine milyarlarca Dolara mal olduklarını vurgulamıştı.

-Tarihe not düşmek ve vurgulamak adına- dikkat çekilmesi gereken hakikat şudur ki:Amerika, tarihi boyunca hiçbir yardımı karşılıksız yapmamış, aksine sunduğu her şeyin karşılığında katbekat fazlasını geri almıştır; ister doğrudan ister finansal uzantıları aracılığıyla olsun yaptığı yardımları ise, yardım elini uzattığı ülkelerin politikalarına gerek rızalarıyla gerekse zorla müdahale edebilmek için bir tutunma noktası ve nüfuz kapısı oluşturmak amacıyla yapmıştır.

Barrack'ın açıklamalarına dönecek olursak; o, Amerika'nın müttefikleri ve dostları olarak anılanların yüzüne ağır kalibreli bir bomba patlatmıştır; zira şöyle dedi: “Amerika artık dünyadaki hiçbir bölgenin güvenlik garantörü değildir.” Yani dış politikasında yeni çizgiler ve güzergâhlar çizmiş ve iç veya dış bir tehdide maruz kalan herhangi bir dost ya da müttefik devletin, yardım istese de istemese de güvenlik garantörü olmadığını vurgulamıştır.

Burada aynı soru gündeme gelmektedir: Amerika'nın ve Orta Doğu ve Körfez bölgesinde konuşlandırılmış kuvvetlerinin rolü nedir? Bu varlığın faydası nedir? Peki bunun bir anlamı kaldı mı? Onun varlığı, bu bölgesel ortakların korunması üzerine varılan mutabakat ve anlaşmayla çelişmiyor mu?

Barrack şöyle cevap verdi: “Aksine bizim rolümüz, karşılıklı beklentileri belirlemeye ve her tarafın sorumluluktan kendi payına düşeni üstlenmeye odaklanmaktadır.”Yani Amerikalıların bulunduğu ülkeler, Amerika'ya bilgi sağlamak ve bunları Amerika ile paylaşmak için azami çaba göstermeleri ve gerek bunun maliyetini gerekse bizzat Amerikan kuvvetlerinin varlığının maliyetini üstlenmek zorundadırlar demektir.

Sonra Barrack sözlerine şöyle devam etti: “Artık hiçbir şey için kapsamlı garantiler söz konusu değildir.” Yani bu ülkelerin istikrarını garanti altına almak ve onları herhangi bir dış saldırıdan korumak veya yönetim sistemlerini muhafaza etmek için önceden hazırlanmış herhangi bir güvenlik anlaşması sona ermiş ve geçmişte kalmıştır ve Amerika'nın mevcut politika anlayışında bunlara yer yoktur demektir. Ayrıca bu ülkelerin, kendilerini koruma ve mevcut ya da beklenen her türlü tehlikeyi bertaraf etme konusunda tam bir sorumluluk üstlenmeleri gerekir demektir.

Burada bu açıklamalar ve bunların analizinin sonuçları arasından başka bir soru da öne çıkmaktadır: Peki Amerika'nın rolü nedir? Barrack şöyle cevap verdi: “Sadece karşılıklı saygı ve net mutabakatlar vardır.”

Burada kendini dayatan soru ise şudur: Amerika'nın bölgedeki varlığı için artık bir gerekçesi kaldı mı? Peki orada bulunan kuvvetlerini neden geri çekmiyor?

Cevap, onun şu sözlerinde yatmaktadır: “Amerika ayrılmıyor; onun görevi anlaşmaları gözetmektir.” Yani sömürgeci anlayışla biz, sizi gözetmek için burada kalacağız ve siz bu denklemde olduğunuz sürece ayrılmayacağızve bu ana hatlar kapsamında varılacak hususları gözetmekle yetineceğiz demektir. Ayrıca Amerika'nın izlediği kontrol politikasının işe yaramadığını, aksine dünyanın birçok bölgesinde başarısız olduğunu da açıkça ilan etmiştir.

Barrack'ın yaptığı tüm açıklamaların tamamı tek bir noktaya işaret etmektedir: Amerika, hiçbir müttefikine veya yardım talep eden herhangi birine tek bir kuruş dahi ödemeyecek; ayrıca Afganistan ve Irak'taki başarısızlıklarını örnek göstererek kendisini, boş yere milyarlarca Dolara mal olan silahlı çatışmalardan uzak tutacaktır.

Tom Barrack'ın açıklamalarının anlamları, mevcut Amerika'nın artık eski Amerika olmadığı şeklinde özetlenmektedir; yani kontrol ve tek taraflılık anlayışını bir kenara bıraktıktan sonra gelecekte atacağı herhangi bir adım bölgesel ortaklarının katılımını gerektirecektir. Dolayısıyla Amerika güç kullanarak ele geçirme ve kontrol etme politikasının geri dönülmez biçimde sona erdiğini fark etmiş ve altın tavus kuşunun tahtından zorunlu olarak vazgeçmeye başlamıştır.

Bütün bunlardan bir çağın sona erip yeni bir şafağın ilk belirtilerinin ufukta belirmeye başladığı anlaşılmaktadır; bunu doğrulayan şey ise, dünya devletlerinin yaşadığı bu bocalama ve onların halkları ve liderlikleriyle varoluşsal bir çatışmaya girmeleridir... Bunlar Allah’ın izniyle yakında kurulacak olan Hilafetin belirtileridir.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Salim Ebu Sebeytan

Gelecekteki Dünya Savaşı: Bir Sonraki Dünya Savaşı Görünmez Bir Savaş mı Olacak?

Tarihin tanıklık ettiği büyük savaşlarda, her zaman görülebilecek bir şey vardı. Zira Birinci Dünya Savaşı'nda ordular sınırları aşarak harekete geçmiş; cepheler siperler ve toplarla dolup taşmıştı. İkinci Dünya Savaşı'nda ise bizzat şehirler savaş alanlarına dönüşmüş ve savaşın patlak vermesi, insanların zihninde uçakların sesi, sirenler ve düşen bombalarla özdeşleşmişti.

Peki ya savaşın ilk alametleri çalışmayan bir banka ekranı, çöken bir elektrik şebekesi, sistemlerini devreye sokamayan bir havaalanı, devre dışı kalan bir liman ve milyonlarca insanın iletişiminin kesilmesi olsaydı nasıl olurdu acaba?

Bu, gelecekteki dünya savaşının tamamen elektronik olacağına ya da tankların ve füzelerin ortadan kalkacağına dair bir kehanet değildir; ancak ciddiye alınmayı hak eden bir varsayımdır: Zira gücün doğası değişebilir, dolayısıyla savaşların başlama şekli de değişebilir; çünkü devlet artık sadece sınırlardan ve ordulardan ibaret olmadığı gibi modern devlet de sadece bir toprak, ordu ve başkentten ibaret değildir; aksine bankalar, enerji, iletişim, uydular, limanlar, ulaşım, fabrikalar, tedarik zincirleri, su ve gıda sistemleri ile bilgiden oluşan bir birbirine bağlı devasa sistemler ağıdır.

Bu karşılıklı bağımlılık, ülkelere benzeri görülmemiş yetenekler kazandırdı, ancak aynı zamanda benzeri görülmemiş zayıflıklar da yarattı; Gerçek zamanlı çalışan bir ekonomi, temel halkalarından biri bozulursa durma noktasına gelebilir; dijital sistemlere dayanan bir liman, tek bir vinç bile vurulmasa işlevsiz hale gelebilir; milyonlarca müşteriye hizmet veren bir banka ise, kimse tarafından kullanılamayan sağlam bir binaya dönüşebilir.

Avrupa Birliği Siber Güvenlik Ajansı, dijital bağlantılılığın saldırı yüzeyini genişlettiğini ve ortak bağımlılık noktalarının istismar edilmesinin saldırıların tedarik zincirleri boyunca etkisini katlayabileceğini vurgulamaktadır. Ayrıca en son raporları da kamu yönetimi, ulaşım, dijital altyapı ve finans sektörlerinin hedef alınmaya devam ettiğine işaret etmektedir.

İşte burada; şehri vurmaktan ziyade onun damarlarının vurulması gibi hedef alma mefhumu değişmektedir; zira geleneksel bir savaşta, devletin damarlarını kesmek, yolları, köprüleri ve limanları tahrip etmek ya da şehirleri kuşatmak anlamına geliyordu; ama bugün devletin görünmez damarları da vardır; zira internet bir damardır, enerji bir damardır, finans sistemi bir damardır, uydular bir damardır ve tedarik bir damardır; hatta deniz tabanı bile bu denklemin bir parçası haline gelmiştir. Çünkü denizaltı kabloları kıtalararası veri trafiğinin büyük bir bölümünü taşırken diğer bazı denizaltı altyapıları da enerji taşımaktadır. Bunların korunması artık doğrudan bir güvenlik meselesi hâline gelmiştir; bu yüzden NATO, gemi hareketlerini analiz etmek ve deniz altındaki altyapıya yönelik bir tehdide işaret edebilecek davranışları tespit etmek için yapay zekâ kullanan araçlar geliştirmiştir.

İronik olan ise, küresel ekonomideki en önemli yapıların, insanların bilincinden en çok kaybolan şeyler olabilmesidir. Çünkü biz parayı transfer etmemizi sağlayan kabloyu görmüyoruz, limanı fabrikaya bağlayan sistemi görmüyoruz, hastanenin çalışmasını sağlayan ağı görmüyoruz, ancak durduğu anda değerini anlıyoruz. Yani patlamaya ihtiyaç duymayan bir silah! İşte bu yüzden gelecekteki savaş, sonuçları açısından değil, şekli açısından farklı olabilir.

Finans sektörüne yönelik geniş çaplı bir siber saldırı, parayı çalmaktan ziyade para akışında kaos yaratabilir; ulaşım sistemlerinin devre dışı bırakılması limanı tahrip etmeyebilir ama gemilerin ve eşyaların hareket etmesini engelleyebilir. Bir elektrik şebekesinin hacklenmesi tek bir santralı bile yakıp yıkmayabilir ama şehirleri enerjiden mahrum bırakabilir; iletişim altyapısına yönelik bir saldırı ise doğrudan bir insanı öldürmeyebilir ancak bütün bölgeleri devletten ve dünyadan izole edebilir. İşte burada savaşta yeni bir kural ortaya çıkmaktadır: Silah görünmez olabilir ancak etkisi son derece görünür olacaktır. İnsanların damarları kesilmeyebilir, ancak insanların dayandığı devletin damarları kesilebilir.

Yapay zeka da bu duruma yeni bir katman eklemektedir; zira yapay zekanın başlı başına bir "silah" olması zorunlu değildir; ancak onu kullananların kabiliyetlerini katlayan bir güç çarpanına dönüştürebilir; dolayısıyla o, devasa miktarda veriyi analiz edebilir, zayıf noktaların keşfedilmesini hızlandırabilir, bazı süreçleri otomatikleştirebilir ve yanıltma ile sosyal mühendislik yöntemlerini geliştirebilir. Nitekim ENISA (Avrupa Birliği Siber Güvenlik Ajansı), tehdit gruplarının operasyonlarını güçlendirmek için yapay zeka araçlarını kullandığına ve kurumlar içinde ona bağımlılığın yaygınlaşmasıyla birlikte bizzat yapay zekanın da saldırı yüzeyinin bir parçası haline geldiğine işaret etmektedir. Ayrıca Ajans, önümüzdeki yıllarda siber operasyonlarda daha fazla otomasyon ve geniş ölçekli üretim görülebileceğini düşünmektedir.

Ancak belki de daha tehlikeli olan, yapay zekânın saldırı kapasitesi değil, savaşı hızlandırma kapasitesidir. Eskiden karmaşık bir operasyon hazırlamak uzun zaman ve çok sayıda insan gerektiriyordu; ancak algoritmalar bilgileri analiz etmeye, açıkları keşfetmeye, mesajlar oluşturmaya ve geniş çaplı operasyonlar yürütmeye dahil olduğunda; hedefi tespit etmekle ona vurmak arasındaki mesafe çok daha kısa bir hale gelebilmektedir.

En büyük sorun, siber bir saldırının her zaman açık bir imza taşımamasıdır; zira bir füze düştüğünde ortada fiziksel bir iz olur; fakat bir bankacılık ağı devre dışı kaldığında veya iletişim kesildiğinde, sorumlunun belirlenmesi zaman alabilir; bu süreçte organize suç, devlet destekli saldırılar, devlet dışı aktörler ve istihbarat operasyonları iç içe geçebilir. Bu da hibrit savaş veya gri bölge olarak adlandırılan şeyi oluşturur: yani doğrudan konvansiyonel savaşa varmadan aşamalı olarak siyasi, ekonomik, enformasyonel, siber ve sabotaj amaçlı bir baskı oluşturur.

NATO'nun kendisi de hibrit tehditlerini, dezenformasyon, aldatma, sabotaj ve diğer askeri olmayan yöntemleri kapsayan tehditler olarak nitelendirmekte ve son yıllarda değişen şeyin teknoloji ve küresel bağlantılılığın dayattığı hız, ölçek ve yoğunluk olduğuna işaret etmektedir. İşte burada "savaşın başlangıcı" tanımı daha da zorlaşabilir. Savaş füzeler ateşlendiğinde mi başlar, yoksa ağlara sızıldığında mı? Yoksa bir taraf rakibinin kritik altyapısını devre dışı bırakmaya başladığında mı? Ya da operasyonların hedefi casusluk yapmak değil de diğer devleti davranışını değiştirmeye zorlamak olduğunda mı başlar?

Tankların çağı sona erdi mi? Tabii ki hayır. Burada abartıdan sakınmak gerekir. Siber savaş geleneksel savaşı ortadan kaldırmaz; aksine onun için bir zemin aşaması olabilir; zira dijital saldırılar, askeri bir saldırıdan önce gerçekleşebilir, onunla eş zamanlı olabilir veya uçaklar ve füzeler devreye girmeden önce komuta, iletişim, ulaşım ve savunma sistemlerini şaşırtmak için kullanılabilir. En dakik soru şudur: Askerî, ekonomik, siber ve enformasyon araçları tek bir savaş içinde birlikte nasıl işleyecek?

Uçak gökyüzünde, asker yerde, korsan bilgisayarın başında, finansal spekülatör işlem ekranının karşısında, dezenformasyon kampanyaları ise telefonlar üzerinden yürütülüyor olabilir; ancak onların hepsi aynı savaşın bir parçasıdır. İşte burada cephe her yerde olur. Yani kişi, bir cephede olduğunun farkında bile olmayabilir; ama geleneksel savaşta insanlar cephenin nerede olduğunu bilirler.

Görünmez savaşta cephe; telefon, banka, fabrika ve hastane de olabilir. Kişi, banka hesabına erişemeyebilir. Fabrika, dijital sistemi devre dışı kaldığında durur. Hastane, hizmetlerinin bir kısmını kaybeder. Şirket, ham maddelere ulaşamaz. Limanın sistemleri durur.  

Bunlar geleneksel anlamda mutlak surette savaş sahneleri değil, ancak bir savaşın sonuçları olabilir. Bu nedenle “esneklik”, ulusal güvenliğin temel bir parçası haline gelmiştir; zira NATO, siber saldırılar ve hibrit tehditlerle mücadele de dahil olmak üzere ülkelerin dayanıklılık kapasitesini ulaşım, iletişim, enerji, gıda, su, ilaç, kamu yönetimi ve bilgi akışının korunmasıyla ilişkilendirmektedir.

Tedarik zincirleri; daha önce istisnai olarak görülen savaş araçlarından bir kısmı, artık devletler arasındaki rekabette fiilen yer almaktadır. Avrupa kurumları binlerce siber olayı belgelemiş olup raporlar, devletlerle bağlantılı aktörlerin faaliyetlerinin sürdüğüne ve bazı kötü niyetli operasyonlarda yapay zekâ kullanımının arttığına işaret etmektedir.

Eğer savaşın başladığını söylemek için tankların gelmesini bekliyorsak, savaşın uzun zaman önce başladığını keşfedebiliriz. Eğer her siber saldırıyı bir savaş olarak kabul edersek; bu kez de suç, casusluk, sabotaj ve askeri çatışmanın arasını karıştırmış oluruz. Bu nedenle önümüzdeki aşama çok daha dakik bir ölçüte ihtiyaç duymaktadır: Yani devlet, rakibini siyasi ve stratejik olarak zorlamak amacıyla rekabet, caydırıcılık ve gizli operasyonlardan düzenli güç kullanımına ne zaman geçer?

Savaş, sunucu, ağ, deniz tabanındaki kablo, uydu, bankacılık sistemi ya da tedarik zinciri gibi kimsenin dikkat etmediği bir yerden de başlayabilir. Gelecekteki savaşta ilk soru şu olmayabilir: Bizi kim bombaladı? Dolayısıyla son derecede birbirine bağlı bir dünyada, savaşın ülkenize girmesi için artık sınırları aşmasına bile gerek kalmayabilir.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Nebil Abdulkerim